2014

15. Τότε λοιπόν ορισμένοι άρχοντες συκοφάντες κατηγορούν το Δημήτριο στο βασιλιά ως αίτιο της σφαγής του Λυαίου. Όταν το άκουσε ο ίδιος, έλεγε πώς δεν ήταν καλός οιωνός η συνάντησή του με τον άγιο στο στάδιο. Γι᾿ αυτό βράζοντας από το θυμό του εναντίον του μάρτυρα, διατάζει να τον σκοτώσουν με λόγχη, εκεί μέσα στις καμάρες, όπου τον φρουρούσαν, πράγμα που έκαναν αμέσως με πολλή γρηγοράδα οι δήμιοι χωρίς λύπηση στις 26 Οκτωβρίου. 16. Και το μαρτύριο του αθλητή ήταν σύντομο και χαλαρό, ο ίδιος όμως επιθυμούσε να υποστεί το μαρτύριο όχι μόνο σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά για πολλές ημέρες και με περίπλοκα βάσανα για την αγάπη του στο Χριστό. Γι’ αυτό και ο καρδιογνώστης Θεός, επειδή δέχτηκε τη στιγμιαία ...

Κατ’ αρχάς ας ανατρέξουμε στις βασικές αρχές. Για ποιό λόγο επέλεξε ο Θεός να φτιάξει τον κόσμο; Αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο δεν υπάρχει απάντηση κι όμως δεν μπορούμε να μην το θέσουμε. Έναν πιθανό τρόπο να απαντήσουμε σ’ αυτό το αναπάντητο ερώτημα βρίσκουμε στον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, όταν στα «Κεφάλαια περί Αγάπης» μιλά για το θέμα αυτό με όρους αμοιβαίας χαράς: «Ο Θεός, πλήρης πέραν πάσης πληρότητος, δημιούργησε τα πλάσματά του, όχι επειδή Εκείνος χρειαζόταν κάτι, αλλά προκειμένου εκείνα τα ίδια να μπορέσουν να μετάσχουν στην Ύπαρξή Του αναλόγως προς τις ικανότητές τους· Εκείνος δε ο ίδιος να χαρεί με τα έργα του βλέποντάς τα ευτυχισμένα». Αυτό το οποίο εκφράζει εδώ ο Μάξιμος μιλώντας για αμοιβαία χαρά, ισχύει εξίσου ...

“ὁ φιλοικτίρμων  οὖτος καὶ σωσίπατρις Δημήτριος, διὰ τῶν πυλῶν καὶ τῶν τειχέων διοδεύων (...) τῆς πόλεως τὴν σωτηρίαν ἀπεργαζόμενος”   του διάβαζε η μητέρα τα βράδια τη συλλογή των θαυμάτων του πολιούχου, κι εκείνος ένιωθε ότι θα τον δει να καβαλά το άλογο και να τριγυρνά στην πόλη γαλαζώνοντας τον ουρανό της. Αγρυπνούσε, λοιπόν, κάθε βράδυ δίπλα στο θολό τζάμι του παραθύρου περιμένοντας κάποια λάμψη να ξεπροβάλει από τα τείχη. Κι όσο αγρυπνούσε μικρά πολύχρωμα μυστικά πετάριζαν στην ανεμελιά των βλεφάρων του. Θα με προσέχεις όταν θα μεγαλώνω;  -τον ρωτούσε επίμονα, ώσπου το βλέμμα καληνύχτα μεταμορφωμένη θύμιζε. Πάντοτε το πρωί ο κόσμος μοσχοβολούσε.     (εμείς, από παιδιά, έναν Μυροβλύτη είχαμε καρφιτσωμένο στο άσπρο μας φανελάκι, να ευωδιάζουν τα χρόνια που πάνω μας νυχτώνουν)

Μεθαύριο είναι η γιορτή του αγίου Δημητρίου, μεγάλη γιορτή για όλη την Ελλάδα, πλην ιδιαίτερα για τη Θεσσαλονίκη, που είναι κ  ἡ πατρίδα του. Εκεί θα γίνει φέτος μεγαλύτερη πανήγυρη, επειδή γιορτάζουνε τα εγκαίνια της φημισμένης εκκλησιάς του, που κάηκε στα 1917 και τώρα είναι πάλι ξανακαινουργιευμένη από την υπηρεσία του υπουργείου της Παιδείας. Η πρώτη εκκλησιά ήτανε ένα χτίριο από τα πιο αρχαία της χριστιανοσύνης, χτισμένη εκατό χρόνια ύστερα από τα 303 μ.X., που μαρτύρησε ο άγιος Δημήτριος. Αλλά κάηκε ύστερα από 300 χρόνια και ξαναχτίσθηκε τον καιρό που βασίλευε ο Λέοντας ο Σοφός. Αυτά τα ιστορικά και κάθε άλλη πληροφορία για το χτίριο, για τα ψηφιδωτά που στολίζουνε τους τοίχους, για τις τοιχογραφίες, μπορεί κανένας να τα μελετήσει καταλεπτώς ...

Ο μεγάλος ποιητής της Εκκλησίας μας, ο προφήτης Δαβίδ, σ' ένα λυρικώτατον ψαλμό του έχει ονομάσει μύρο τον εν πνεύματι σύνδεσμο των αδελφών μας, πού έχουν, κάτω απ' την αγιασμένη σκέπη της Εκκλησίας, κοινούς τους πόθους, τις λαχτάρες, τον πόλεμο με τον δαίμονα τον πολυκέφαλο, τους ακατάπαυστους αγώνες για την προσέγγιση της αγιότητος, για την ένωση με το Θεό. Σήμερα αυτά τα μύρα του Προφητάνακτος, πού χύνονται με πλούσιαν ευωδία στα αδερφωμένα πνευματικά τέκνα της Εκκλησίας, ενισχύονται και δυναμώνουν από μία νέα «μυροθήκη» πού άνοιξε στην ένδοξη και πολύπαθη πόλη της Θεσσαλονίκης. Ολόκληρη η πόλη έγινε μια κρήνη και αναβλύζει μυροβόλα νάματα, πού τρέχουν σαν ποτάμια σ' όλη την οικουμένη, να στηρίζουν και να καθαρίζουν απ' τα πάθη και τις αρρώστιες ...

Η ιστορία και η θρησκευτική ζωή της Θεσσαλονίκης συνδέονται άρρηκτα με την τιμή προς τον άγιο Δημήτριο. Η Θεσσαλονίκη θα αποκτήσει, ως πάλαι η Βασιλεύουσα την υπέρμαχο στρατηγό της την Θεοτόκο, τον δικό της υπέρμαχο, τον άγιο Δημήτριο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο απολυτίκιο «Μέγαν εύρατο», έναν από τα αρχαιότερους ύμνους, η αρχική του μορφή διέσωζε αυτή την πολιουχική σχέση του αγίου Δημητρίου με την πόλη του: «Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις, Σε υπέρμαχον Θεσσαλονίκη». Hχογράφηση από τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης. %dikkmt% %dddmit%