Το Βατικανό211 το 1980 δήλωσε για την ευθανασία ότι είναι πράξη ή παράλειψη η οποία από πρόθεση προκαλεί το θάνατο με σκοπό να εξαφανίσει τον πόνο. Η ευθανασία ορίζεται από την πρόθεση και τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται. Η χορήγηση ή παύση φαρμάκου για τη μείωση των οδυνών το οποίο θα επιφέρει το θάνατο, δεν είναι ευθανασία. Στο πλαίσιο της παρηγορητικής φροντίδας υπάρχει το ερώτημα της νομιμότητας του να χρησιμοποιούνται αναλγητικά όταν αυτά μπορούν να επισπεύσουν το θάνατο, να οδηγήσουν δηλαδή σε αυτό που χαρακτηρίζεται τυπολογικά ως έμμεση ή ακούσια ευθανασία. Ο πιστός μπορεί να αρνηθεί τα αναλγητικά μετέχοντας στο μαρτύριο του Χριστού αλλά αυτό δεν είναι αποδεκτό από όλους. Ο πάπας Πίος212 ο δωδέκατος δέχεται ως νόμιμη την παροχή ισχυρών ...
