Παίχτης αυλού σε ερυθρόμορφη κύλικα του 490 π.Χ., Λούβρο (πηγή Wikipedia) Όπως και σε κάθε άλλη έκφραση του λαϊκού μας πολιτισμού έτσι και η μουσική διατηρεί, άλλοτε ευδιάκριτα και ενίοτε θαμπά, «στάμπες» μιας αλλοτινής εποχής. Ο ευρύτερος ελληνικός χώρος με την μακραίωνη ιστορία του, τις πολιτισμιακές πανάρχαιες καταβολές, τις συνεχείς εθνοτικές, πολιτιστικές και πνευματικές προσμίξεις, τη διαρκή διαπάλη μεταξύ «λαϊκής» και «επίσημης» αισθητικής αντίληψης, στάθηκε υπόβαθρο διασυλλογικής αναζήτησης των κατοίκων του αλλά και αναθεωρητικών-εναλλακτικών φορμών ως νέες προτάσεις μορφής και περιεχομένου της μουσικής τους παράδοσης. Ωστόσο το παραδοσιακό δημοτικό μουσικό γίγνεσθαι, το παραγόμενο από την έμφυτη προφορικότητα των τοπικών κοινωνιών θα αποτελέσει στόχο ιδεολογικοποιημένης αμφισβήτησης και δρομολογούμενων εξελίξεων. Η βασική δυναμική που διέπει την ουσία της εξέλιξης της νεοελληνικής μουσικής είναι ...









