2015

Μα όλη μέρα πέρασε, και δε φάνηκε κανένας. Κρυμμένα μες στα καλάμια τα δυο αγόρια περίμεναν. Και πότε φύλαγε ξυπνητός ο Αποστόλης και ξαπλωμένος στο χώμα κοιμούνταν ο Γιωβάν και πότε ξαγρυπνούσε o Γιωβάν κι έπαιρνε κανέναν ύπνο ο Αποστόλης. Νύχτα, σκοτεινά, παραφύλαγε ο Γιωβάν, όταν άκουσε τρίψιμο μιας πλάβας μες στα καλάμια. Ξύπνησε τον Αποστόλη και, πλάγι-πλάγι ζαρωμένα τα δυο αγόρια, είδαν την πλάβα που σήκωσε τη μύτη της στη σκάλα και τρεις άντρες πήδηξαν στο χώμα. Ο ένας, μικρόσωμος, γοργοκίνητος, ξαναμπήκε στην πλάβα κι έσκυψε κατά τα καλάμια, όπου στέκουνταν κρυμμένα τ' αγόρια. - Λαγός στ' αμπέλι! είπε χαμηλόφωνα. Μας πρόλαβε μουσαφίρης! Ένα μονόξυλο εδώ... Ο Αποστόλης πετάχτηκε από τον κρυψώνα του, κρατώντας τον Γιωβάν από το χέρι. - Εμείς είμαστε, κύριε ...

ι) Αυτά είναι περίπου τα στοιχεία της αγάπης, όπως τα περιγράφει ο Απ. Παύλος. Μένει τώρα ένα άλλο στοιχείο που θα πρέπει μάλλον να προσδιορισθεί σαν αποτέλεσμα της αγάπης: «Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» δηλ. «ποτέ η αγάπη δε θα πάψει να υπάρχει». Οι διάφοροι καρποί του Αγ. Πνεύματος, για τους οποίους μιλά ο Απ. Παύλος, είναι οι ακτίνες του ηλίου της αγάπης, όχι όμως η ίδια η αγάπη. Αυτές οι ακτίνες, τα πνευματικά χαρίσματα για τα οποία μιλά ο Παύλος στην αρχή του ύμνου του προς την αγάπη, παρ’ όλο το μεγαλείο τους, αποτελούν επί μέρους στοιχεία της πνευματικής ζωής και γι’ αυτό υπάρχει ακόμα ο κίνδυνος της μεταβολής και αλλοιώσεως· υπάρχει ακόμα επιβουλή, δεν υπάρχει η τέλεια ασφάλεια, λείπει ...

ΠΡΟΛΟΓΟΣ Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος από την ιερή εκδημία του απλού και πράου, του σεμνού και ταπεινού, του ευγενικού και προσηνούς, του ελεήμονος και επιεικούς, του υπομονετικού και γλυκύτατου, του χαριτωμένου και χαρισματικού Γέροντος Αρχιμανδρίτου Κυρίλλου Γεραντώνη, του Πατρός και Καθηγουμένου μας. Τα εβδομήντα τρία χρόνια της επίγειας βιοτής του ήταν μία γνήσια και αυθεντική μαρτυρία Χριστού. Ήταν μία πορεία που χαράχτηκε με την τελεία υπακοή, την ιώβειο υπομονή, την άμετρη αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο, την ολόθερμη προσευχή. Άξιος διάδοχος του προκατόχου του, Οσίου Γέροντος π. Ιακώβου, στην θέση του Ηγουμένου και Πνευματικού Πατρός της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, επί είκοσι και πλέον έτη, στήριξε και καθοδήγησε τόσο τους πατέρες της Μονής, όσο και πλήθος άλλων ανθρώπων, ...

Εφέτος, 43 χρόνια μετά την εκδημία του, οι συγχωριανοί του Νυμφάσιοι κάτοικοι της γύρω περιοχής, αλλά και πολλοί Πατρινοί, κατέκλυσαν την Κυριακή 22 Απριλίου τον ναό της Αγίας Τριάδος της γενέτειράς του και προεξάρχοντος του μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου τέλεσαν μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στη θέση «Σκουρτέικα», όπου σώζονται τα ερείπια του σπιτιού του, και εψάλη επιμνημόσυνη δέηση. Για τον π. Γερβάσιο, τον εκλεκτό αυτό άνθρωπο του Θεού, που ο Ύψιστός και ζώντα και κεκοιμημένο τον χαρίτωσε με πολλές αρετές και άρρητες δωρεές, αλλά και με θαυμαστά «σημεία», έχουν γραφεί πολλά. Από αυτά παραθέτουμε στη συνέχεια ελάχιστα, επιμένοντας κυρίως σε όσες αυθεντικές μαρτυρίες κάνουν λόγο ιδίως για τη δραστηριότητά του στην πόλη των Αθηνών.   Το ...

Μαρτύρησε στην Κόρινθο στις 30 Μαρτίου 1684 Επειδή ο Άγιος ποίμαινε θεοφιλώς το ποίμνιο που του είχε εμπιστευθεί ο Χριστός, προκάλεσε τον φθόνο του εχθρού της αλήθειας, ο οποίος παρακίνησε τους Τούρκους να τον συκοφαντήσουν, τάχα ότι στέλνει γράμματα στους Φράγκους να έλθουν να κατακτήσουν την Κόρινθο. Μ’ αυτή την πρόφαση όρμησαν στη Μητρόπολη σαν ανήμερα θηρία, άρπαξαν τον αρχιερέα του Θεού και σιδηροδέσμιο, δέρνοντας και σπρώχνοντας, τον έφεραν στον δικαστή. Μόλις τον είδε ο δικαστής του είπε ν’ αρνηθεί τον Χριστό και να γίνει Τούρκος. Ο Άγιος τότε του απάντησε : Να μη το δώσει ο Άγιος Θεός ν’ αρνηθώ τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό. Πιστεύω Αυτόν Θεό παντοδύναμο και ποιητή του σύμπαντος κόσμου και για το όνομά ...

Στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, προβλήθηκε μεταξύ άλλων το ντοκιμαντέρ «Μάνα», της σκηνοθέτιδας Βάλερυ Κοντάκος.   Αφορά τις πρωτεργάτριες μοναχές του Λυρείου Παιδικού Χωριού, την ιστορία τους και τους αγώνες που κάνουν περισσότερα από 50 χρόνια, για να προσφέρουν καταφύγιο σε παιδιά που έχουν ανάγκη. Σκοπός τους ήταν, από το ξεκίνημα, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, να δημιουργήσουν ένα Ίδρυμα στα πρότυπα του Ιδρύματος Πεσταλότσι (Ελβετία) ώστε να προσφέρουν καταφύγιο σε παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά. Μισό αιώνα αργότερα, οι πρωτεργάτιδες του Λυρείου Παιδικού Χωριού, συνεχίζουν να περιθάλπουν και να φροντίζουν παιδιά χωρίς βοήθεια από κρατικούς φορείς.  «Το «Μάνα» είναι μια διαφορετική ιστορία γυναικείας χειραφέτησης που έχει αλλάξει τις ζωές εκατοντάδων παιδιών ως τώρα, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του όρου οικογένεια». Μετά από το ...