2016

Η (αυτό)τιμωρία επιθυμητή. Ο ερωτευμένος αξιοποιεί κάθε μέσο για να απαλλαγεί από το βεβαρημένο ερωτικό παρελθόν του. Σε προσευχή του ζητεί  από τον Θεό να τον τιμωρήσει αυστηρότατα για το αμάρτημά του και να του προσφέρει μια αμόλυντη καρδιά· αντιμετωπίζει την αμαρτία με δικαιικό τρόπο. Αυτοτιμωρούμενος δεν ανταποκρίνεται στον ειλικρινή έρωτα της Κλάρας, αν και ο ίδιος είναι ερωτευμένος μαζί της. Την εγκαταλείπει αιφνιδιαστικά αλλάζοντας την πόλη διαμονής του. Λύση στο πρόβλημά του όμως δεν δίνεται. Τα δάκρυα ρέουν ακαταπαύστως. Και οι τρεις πρωταγωνιστές -Πασχάλης, αφηγητής, Κλάρα- είναι ευσυγκίνητοι, αφού η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργεί η αφήγηση είναι ιδιαίτερα φορτισμένη. Οι τρεις παρευρισκόμενοι στο σωφρονιστικό Κατάστημα -ο αφηγητής, ο αρχαιογνώστης καθηγητής και ο Διευθυντής του Ιδρύματος- δακρύζουν σιωπηλά ακούγοντας το μελωδικό ...

Η αγάπη δεν εκπίπτει αλλά κραταιά σαν φτερούγα αετού ανεβαίνει σε άλλα στερεώματα, διαπερνά και εντρυφά σε περιδέραια βουνών, αναπτερώνει και δυναμώνει κάθε ψυχή σε κάθε τοπίο αυτονόητο, που σιδερώνει της οικοδομής το αντίκρισμα, το πέρασμα γίνεται άθλος σε κατάφυτο περιβόλι, δεν υπάρχουν αυτοί που αθετούν και που ενδίδουν σε σειρήνες οργιαστικές και σε οργασμούς υποχρεωμένους, που ευωδιαστές  γίνονται οι ώρες χωρίς την υποψία της φυγής, ακόμα και με την ολίγιστη και τη φτωχή διάνοια στις ανοιχτές τις πόρτες των ονείρων θα τις βρουν, των διεξόδων των νυχτερινών, εκεί η μνήμη υπερτερεί και χτίζει και στολίζει και ευεργετεί και παρακάτω το θαύμα γίνεται και οι καιροί γυρνούν σε ευνοϊκούς, στα δάση οι ξυλοκόποι σκύβουν με σεβασμό, στα ποτάμια το νερό ...