Η διακονία προς τον συνάνθρωπο στα 40 χρόνια ιερωσύνης μου (π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας, παπαδάσκαλος)
Και τον λόγο του ιερού υμνογράφου: ‘’Όλος εκ νεότητος, ταις ηδοναίς εδουλώθην, της σαρκός και γέγονα, παθών καταγώγιον τυραννούντων με, της ψυχής όλως δε, αλογήσας Σώτερ, εντολών σου κατεφρόνησα, αλλά ο πλάσας με, και ειδώς ημών την ασθένειαν, ο μόνος αναμάρτητος, δος μοι την συγχώρησιν Εύσπλαχνε, ων περ εν αγνοία, και γνώσει αισθητώς και νοητώς, από νεότητος ήμαρτον, μόνε Ευσυμπάθητε’’. (Προσόμοιο Στιχηρό Παρακλητικής, Ήχος πλ. β’, Δευτέρα εσπέρας). Η αλλαγή των άλλων προϋποθέτει πρώτα την εσωτερική δική μου. Η διαλογική σχέση με το Θεό, με (μας) οδηγεί στην αυτογνωσία: ‘’Δος μοι, μετανοίας λογισμόν, δος και κατανύξεως πόθον, τη ταπεινή μου ψυχή, έγειρον εξ ύπνου με δεινής πωρώσεως, και το σκότος απέλασον, το της ραθυμίας, και της απογνώσεως λύσον την ζόφωσιν, όπως ...




















