Από την αφάνεια των αγνοουμένων μέχρι τον επαναπατρισμό των Ηρώων Δεν ξέρω γιατί, αλλά διαβάζοντας την είδηση οι πρώτες εικόνες που ήρθαν στο μυαλό μου ήταν Πρωτοχρονιές και Πρωτομαγιές με τρίγωνα κάλαντα, λούλουδα και πουλιά. Χρονιάρες μέρες με στολισμένα έλατα, παραδοσιακά καραβάκια, πιατέλες γεμάτες με καλούδια, δροσάτα ανθοστέφανα ευτυχίας και –κυρίως- πολύχρωμα παιδικά χαμόγελα να στροβιλίζονται μέσα σε σαλόνια χειμωνιάτικης θαλπωρής και αυλές εαρινής χαράς και αισιοδοξίας… Όλες αυτές τις στιγμές ζωής δεν τις βίωσε ο Βασίλης! Δεν έπαιξε με τα ανιψάκια και τα εγγόνια του. Δεν ξενύχτησε στην κούνια του παιδιού του, δεν το χειροκρότησε στη σχολική γιορτή, δεν το μάλωσε (για το καλό του!) τη στιγμή της αταξίας, της ζημιάς… Από εκείνο το καταραμένο καλοκαίρι του ’74, πόσα κυριακάτικα μεσημέρια πέρασαν ...





















