2018

Ο Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Χατζηγιάγκου, Προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, αναλύοντας το Σύμβολο της Πίστεως, τονίζει ότι ο Θεός, που δεν γνωρίζεται στην Ουσία Του, αποκαλύπτεται στην μεγαλουργία του σύμπαντος, στην αρμονία και την τάξη του κόσμου και στον σκοπό της ύπαρξης των όντων.   Your browser does not support the audio element.

Συνολικά μιλώντας, μπορεί κανείς να καταλάβει πώς δύο άνθρωποι που έζησαν σε διαφορετικές εποχές και διαφέρουν μεταξύ τους ως προσωπικότητες, καθώς εκφράζουν διαφορετικές θεωρίες, όχι μόνο όσον αφορά τους ηγεμόνες και τις ηγεμονίες, αλλά γενικότερα τις αντίθετες απόψεις για τη ζωή και τους ανθρώπους, μπορεί να έχουν και κοινά μεταξύ τους. Το γεγονός ότι κάποιος διαφωνεί με κάποιον άλλο, δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά τα οποία μπορούν να ενώσουν τους ανθρώπους μεταξύ τους. Οι δύο αυτές μεγάλες προσωπικότητες, ο Πατριάρχης Φώτιος και ο Νικολό Μακιαβέλι συμφωνούν σε κάποια σημεία και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μη λησμονηθεί. Αλλά ακόμα και οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων δεν πρέπει να τους χωρίζουν, αλλά μέσα από αυτές μπορεί να ...

Με εισηγητή τον John Money ο όρος κοινωνικό φύλο(Gender) εξαπλώθηκε τη δεκαετία του ’70 και η φεμινιστική θεωρία υιοθέτησε την ιδέα της διάκρισης του βιολογικού φύλου και της κοινωνικής κατασκευής των φύλων. Άλλωστε οι καταβολές της εν λόγω θεωρίας εντοπίζονται στη διατύπωση της φεμινίστριας Simone de Beauvoir της οποίας αποδίδεται η φράση: «γυναίκα δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι». Παρότι η Simone de Beauvoir δεν χρησιμοποιεί τον όρο κοινωνικό φύλο, υπονοεί όμως ότι ένα βιολογικά καθορισμένο σώμα με συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά (θηλυκό), σταδιακά διαμορφώνεται και εξελίσσεται σε έμφυλο υποκείμενο (γυναίκα). Η ανθρωπολόγος Gayle Rubin προβαίνει σε μια πιο ολοκληρωμένη θεωρητικά διατύπωση της διάκρισης βιολογικού και κοινωνικού φύλου στο άρθρο της “The Traffic in Women”, υποστηρίζοντας ότι κάθε κοινωνική οργάνωση, έχει ένα ‘σύστημα ...

Σύμφωνα με την τυπική εισαγωγή του Βυζαντίου, τα έργα ξεκινούν με αφορμή την ανάθεση του έργου από κάποιο φανταστικό πρόσωπο.Ο Αναγνώστης φαίνεται να ξεκινάει με την τυπική αυτή εισαγωγή. Δηλαδή γράφει επειδή κάποιος άλλος τον έχει βάλει. Το πρόσωπο αυτό, βέβαια, είναι της φαντασίας του και ας αναφέρει στον επίλογο ότι πρόκειται για έναν τίμιότατο πατέρα της Εκκλησίας. Γι΄αυτό δεν αναφέρει και το όνομα του. Στο πρώτο κεφάλαιο, λοιπόν, βλέπουμε τον πρόλογο. Ο συγγραφέας γράφει και απευθύνεται σε ένα β’ πρόσωπο, σε έναν καλό του φίλο που τον αποκαλεί άριστο, πνευματώδη και φιλομαθή. Αυτός φαίνεται να ζητάει από τον Αναγνώστη να διηγηθεί την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους. Ο φίλος αυτός από την αρχή δείχνει να είναι κάποιο πρόσωπο με ...

Την λέξη «ψαλτόλυσσα» την άκουσα εσχάτως, αλλά το είδος το γνωρίζω από παλιά. Διότι «ψαλτόλυσσα» δεν είναι μόνο η λύσσα που έχουν ωρισμένοι μοναχοφάηδες ψαλτάδες να τα ψάλλη όλα η αφεντομουτσουνάρα τους, αλλά είναι και το είδος αυτών που θα μπορούσαμε να τους πούμε «της προσκολλήσεως». Στην αρχή ζυγώνουν στο ψαλτήρι σεμνά και διστακτικά, και εκτελούν χρέη ισοκράτη. Άμα ο ψάλτης διαπιστώση ότι δεν είναι παράφωνοι μπορεί ενδεχομένως την τρίτη με τέταρτη φορά να τους ρίξη ένα βλέμμα συμπαθείας, να τους ευχηθή ένα και του χρόνου ή να τους ειδοποιήση για μια έκτακτη περίπτωση. Η ψαλτόλυσσα κάθεται μαζεμένη σαν το σκυλλί –προς το οποίο η σχέση της «(ψαλτο)λύσσας» δεν πρέπει να είναι τυχαία- και περιμένει ζητιανεύοντας με το βλέμμα ένα ελάχιστο ...

Αθήνα, Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018 Με την ευκαιρία της εκδόσεως του τόμου του Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου, Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (1.7.1921 – 1.7.2009), η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου διοργανώνει για την παρουσίαση της νέας αυτής εκδόσεως εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 19 Απριλίου 2018 και ώρα 7:30 μ.μ. στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Ο αείμνηστος Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός κατά κοινή ομολογία συγκαταλεγόταν μεταξύ των οσίων μορφών του Αγίου Όρους. Ως γνωστόν, ήταν υποτακτικός του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (1897-1959). Γεννήθηκε στην Δρούσια της Πάφου της νήσου Κύπρου την 1η Ιουλίου 1921. Ο μακάριος Γέροντας από έφηβος είχε την εμπειρία της αιωνιότητας, της νίκης κατά του θανάτου μετά την εμφάνιση του ιδίου του ...

Από τις 27 Απριλίου μέχρι τις 27 Μαΐου 2018, θα πραγματοποιηθεί στο περίπτερο 2, της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, η πολυθεματική έκθεση του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη, με τίτλο “Πόντος, Δικαίωμα και υποχρέωση στη μνήμη”. Η έκθεση, η οποία θα συνοδεύεται από ποικίλες παράλληλες εκδηλώσεις, πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου. Συνδιοργανωτές: ΔΕΘ-HELEXPO, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Έδρα Ποντιακών Σπουδών ΑΠΘ και το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού του δήμου Καλαμαριάς. Η πολύ σημαντική αυτή έκθεση αποτελεί καρπό της πολύχρονης και ιδιαίτερα γόνιμης ενασχόλησης του καθηγητή, Κ. Φωτιάδη με το θέμα αυτό, η οποία απέδωσε ποικίλους καρπούς και σε διάφορους τομείς. Γόνος και ο ίδιος ξεριζωμένης οικογένειας η οποία έζησε όλη την τραγικότητα της προσφυγιάς και τις σύγχρονες περιπέτειες του ελληνισμού, χωρίς να κρύβει ...

Η πρώτη κοινή Σύναξη Ιερέων και Διακόνων του Οικουμενικού Πατριαρχείου που υπηρετούν στην Τουρκία, δηλαδή στην Ι. Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως και τις Ιερές Μητροπόλεις, πραγματοποιήθηκε, με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, την Τρίτη, 17 Απριλίου, στην Ιερά Μονή Βαλουκλή. Στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στη σημασία της ιερωσύνης δίνοντάς στους κληρικούς πατρικές συμβουλές και παροτρύνσεις για την ενίσχυση της διακονίας τους στο σύγχρονο κόσμο. «Ο ιερεύς δεν ανήκει εις τον εαυτόν του, αλλά εις τον Χριστόν. Εις την χάριν Του οφείλει τα πάντα, Αυτόν διακονεί», σημείωσε και θυμήθηκε τις συμβουλές και τις κατευθύνσεις που του έδωσε κατά τη χειροτονία του σε διάκονο και, αργότερα, σε Πρεσβύτερο, ο Γέροντάς του, Μητροπολίτης Μελίτων Χατζής. Ο Πατριάρχης υπογράμμισε ότι «ο ιερεύς είναι ψυχή τε ...

Μια αναφορά στα έργα του πατέρα της νεοελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Διαβάζει ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Λεμεσού Αρχιμανδρίτης Ισαάκ. Your browser does not support the audio element.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453), οι ανθρωπιστές του Βυζαντίου, που αντιπροσώπευαν την αντίθεση προς το παλαμικό ρεύμα, μετανάστευσαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στη Δύση, όπου πήραν ενεργό μέρος στην Αναγέννηση. Κάτω από την τουρκική κυριαρχία, οι ορθόδοξοι χριστιανοί συσπειρώθηκαν γύρω από την Εκκλησία τους, που είχε αρχίσει να αναζωογονείται κατά τους τελευταίους αιώνες της αυτοκρατορίας με την ανανέωση του ησυχασμού. Περιορισμένοι στις συνθήκες των δήμων, ταπεινωμένοι, καταπονημένοι από φόρους, υποταγμένοι στις άδικες φορολογήσεις και καταδιώξεις των Οθωμανών υπαλλήλων, εξασθενημένοι από πολλούς εξισλαμισμούς, βρέθηκαν ξαφνικά βυθισμένοι σε μεγάλη κοινωνική και πολιτιστική αθλιότητα. Μερικά ελληνικά σχολεία μπόρεσαν να επιβιώσουν μέσα στις μεγάλες πόλεις· αλλά στην ύπαιθρο μόνο τα κρυφά σχολειά, που συχνά λειτουργούσαν τη νύχτα στις ενορίες και στα μοναστήρια, παρείχαν ...

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το «Ευλογητός», πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν. Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα «Κύματι θαλάσσης». Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβον­τας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί. Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το «Δεῦτε, λάβετε φῶς». Έφευγα ...

Τα μάτια μας δακρύζουν όταν είμαστε συγκλονισμένοι από ισχυρά συναισθήματα. Κάποτε δακρύζουν από χαρά και αγαλλίαση. Τις περισσότερες φορές δακρύζουν από λύπη, στενοχώρια, πόνο, αδικία, συκοφαντία. Ελάχιστες, όμως, φορές δακρύζουν από αίσθημα μετανοίας, γιατί με την αμαρτωλή μας ζωή έχουμε λυπήσει τον Σωτήρα μας Χριστό. Δακρύζουμε από χαρά ευγνωμονούντες τον Θεό μας όταν συναντούμε πρόσωπα αγαπημένα που έχουμε μεγάλο χρονικό διάστημα να τα δούμε, η όταν ζούμε στιγμές μοναδικές και πρωτόγνωρες. Δακρύζει η λεχώ όταν βαστάει για πρώτη φορά στην αγκαλιά της το νεογνό της,γιατί την αξίωσε ο Θεός να γίνει μητέρα. Δακρύζει η μάνα, όταν υποδέχεται το στρατιώτη γιό της που γυρνάει από τη μάχη. Δακρύζουν οι συγγενείς, όταν υποδέχονται τους αποδημούς τους, τα ξενάκια τους. Δακρύζουν οι γυναίκες, όταν ...