2021

Πολύ όμορφες είναι οι ερεσιώτικες αυλές με τα λογιών λογιών άνθη και καλλωπιστικά φυτά μέσα στις γιωμένες τενεκεδένιες γλάστρες από τα δοχεία που παλιότερα έβαζαν το περίφημο «Κασέρι Ερεσού – Π.Ο.Π.». Γεμάτες πρασιές, τριανταφυλλιές, ωραίο φύλλο, ερωτάδες, υπομονές, βιγόνια, μαϊντανούς και μαρούλια. Γλάστρες στολισμένες πάνω σε παλιές σφίδες, παρτέρια με ένα σωρό λουλούδια, λεμονιές, πορτοκαλιές ή νερατζιές είναι μερικά στοιχεία που συνθέτουν μια γλυκιά παραδοσιακή αυλή στην Ερεσό, όπως αυτή των παιδικών μας χρόνων, της γιαγιάς και του παππού. Και κάποια στιγμή μετά το μεσημεριανό γεύμα θα σου πει η γιαγιά «Άμε να κ’νάξ’ς του τραπεζομάντ’λου να φας τα πλιά τα ψίχ’λα!». Κι εσύ βγαίνεις χαρά χαστός και το τινάζεις σε μιαν ακριούλα ή μέσα στο μπαχτσιδέλ’ με την ελπίδα ότι ...

(Προηγούμενη δημοσίευση: http://www.pemptousia.gr/?p=327843)   Η πολιτική είναι μια νέα πτυχή της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Μακρυγιάννη, η οποία αναδύθηκε και εξελίχτηκε σε σχέση με τις περιστάσεις και τομείς δραστηριότητας που ανέλαβε στα διάφορα στάδια της ζωής του. Το αίσθημα της τιμιότητας και της δικαιοσύνης που τον διέκρινε ήταν σίγουρα η αφορμή να ασχοληθεί με την πολιτική, όμως δεν τον οδήγησε πάντοτε σε επιτυχή αποτελέσματα, διότι η πολιτική θέλει διπλωματία, ευελιξία και συμβιβασμούς με το εκάστοτε εφικτό. Η πρώτη αφορμή που του δόθηκε ήταν, όταν διορίστηκε ως πολιτάρχης των Αθηναίων ή «επιστάτης της δημοσίας τάξεως» την 1η Ιανουαρίου του 1823. Η ενεργή όμως συμμετοχή του στην σύσταση επιτροπής, η οποία περιόριζε τις αυθαιρεσίες και βιαιότητες του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Αθανασίου Γκούρα προκάλεσε την δυσμένειά τους. Οι ...

Χτυπούν απόψε τάλαντα σημαίνουν οι καμπάνες  σκιρτούν και κατανύγονται διάκοι, πιστοί, παπάδες. Θείον, μεγάλο και σεπτόν, όσιον κι ερημίτην, πρωτευουσιάνο μοναχό και Καυσοκαλυβίτην. Στη μνήμη του ξημέρωμα στις δυο του δωδεκάτου δεύτε πρεσπέσωμεν αυτώ και κλαύσωμεν σιμά του. Άνθος Ευβοίας ιερόν, του Άθωνος το κλήμα των Αθηνών αναψυχή αγιωσύνης δείγμα. Πορφύριον πανόσιο δεύτε εν ετησίοις αυτώ ομού συμψάλλωμεν θείοις ψαλμοίς και ύμνοις. Στης αμαρτίας το στρατί και στης βουής την πόλη εσπάρη και εβλάστησε Θεού το περιβόλι. Καρποί γλυκείς κι αμάραντοι εφύτρωσαν στο κέντρο μετάνοια, ταπείνωση απ’ της Εδέμ το δεντρο. Το κατ’ εικόνα τίμησες ως σκεύος Παρακλήτου, ομοίωσιν παρέλαβες την εκ του Παραδείσου. Προστάτευε Πορφύριε τα τέκνα του Κυρίου, και φύλαττε τη χώρα μας έως δυσμών ηλίου. Στους πονεμένους τάχυνον και δώσε παρηγοριά, στους πεινασμένους δράμε συ και δώστους μιάν ευλογιά. Τις χήρες παραμύθησε, και βάστα τα ορφανά, μεσίτευε στον ...