Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Ἡ γιορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος – πού συνδυάζει...
Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Ἡ γιορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος – πού συνδυάζει...
Υπεραγία Θεοτόκος. (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Από το χωριό Όλυνθος της Χαλκιδικής μια κοπέλα έβγαλε στον κανθό του ματιού καρκίνο. Ο πατέρας, φτωχός άνθρωπος, παρακολουθούσε με πόνο ψυχής το δράμα της κόρης του. Γονατιστός, κάθε μέρα, παρακαλούσε την Παναγία να θεραπεύσει το παιδί του. Κάποια μέρα είδε την Παναγία σε οπτασία, ζωντανή και μαυροφορημένη, να του λέει: – Το παιδί σου θα γίνει καλά. Πήγαινέ το να προσκυνήσει τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο στη Νέα Καρβάλη Καβάλας. Πήγαν, προσκύνησαν πατέρας και κόρη και έκαναν ολονυκτία με Θεία Λειτουργία. Όμως ο καρκίνος, αντί να μικραίνει, όλο και μεγάλωνε. Τελικά έγινε μεγάλος σαν αχλάδι, που κάλυπτε το μισό πρόσωπο της κοπέλας. Το θέαμα ήταν φρικτό και γέμιζε με απελπισία τις καρδιές της άρρωστης, των γονιών και των συγγενών. Ο Ιερέας ...
Λέμε όλοι, και το πιστεύουμε και έχουμε δίκιο, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, είναι αλήθεια αυτό, ότι τα αγαπούμε. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διάφορους τρόπους, είτε στον εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στην εξομολόγηση, ότι κάνουμε σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονέας που δεν κάνει σφάλματα και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πώς είναι δυνατό αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως, δεν τα αγαπούμε πάντοτε με τον σωστό τρόπο. Πρέπει να μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο. Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. ...
Τον Αύγουστο η Εκκλησία εορτάζει το τέλος της επίγειας ζωής της Παναγίας, τον θάνατό της, γνωστό ως Κοίμηση, μια λέξη όπου το όνειρο, η μακαριότητα, η ειρήνη, η ηρεμία και η χαρά ενώνονται. Τίποτε δεν γνωρίζουμε για τις συνθήκες που περιβάλλουν τον θάνατο της Παναγίας, της μητέρας του Χριστού. Διάφορες ιστορίες, διανθισμένες με παιδική αγάπη και τρυφεράδα, έχουν φθάσει ως εμάς από τον πρώιμο Χριστιανισμό, αλλά, ακριβώς λόγω της ποικιλίας τους, δεν νιώθουμε υποχρέωση να υπερασπιστούμε την “ιστορικότητα” καμιάς απ’ αυτές. Στην Κοίμηση, η αγάπη και η μνημόνευση της Εκκλησίας δεν επικεντρώνονται στο ιστορικό και πραγματικό πλαίσιο, ούτε στην ημερομηνία και στον τόπο όπου αυτή η μοναδική γυναίκα, αυτή η Μητέρα όλων των μητέρων, ολοκλήρωσε την επίγεια ζωή της. Οποτεδήποτε και ...
Είναι η μοναδική φορά στην ανθρώπινη ιστορία που γιορτάζεται ο θάνατος. Και αυτό, βέβαια, συμβαίνει μέσα στο χριστιανικό χώρο και τόπο, γιατί ο θάνατος θεωρείται από το χριστιανική σκέψη ως μεταφορά στη ζωή, στην πραγματική ζωή, στην αληθινή, στην αιώνια ζωή του Παραδείσου, στην αθάνατη ζωή. Και πολύ σωστά η Εκκλησία μας, την ημέρα της εορτής της Θεοτόκου, της Κοιμήσεώς της, τον δεκαπενταύγουστο, ψάλει πανηγυρικά: «… Τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γάρ ζωής Μητέρα προς ζωήν μετέστησεν…» (από τον ύμνο της εορτής). Η μητέρα της ζωής πήγε στη ζωή. Ο τάφος, που δέχθηκε το άχραντο σώμα της Παναγίας, έγινε σκάλα, που ανέβασε όλο το ανθρώπινο χριστιανικό γένος στο ουρανό. «Κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται». Και με αυτό μόνο το ...
At the feast of the Dormition of the Mother of God we kiss the holy icon which depicts her falling-asleep. The whole icon is not only a pictorial representation of what happened at the funeral service of Our Lady, but also shows us what the Church is. It’s an icon which shows in the sharpest relief exactly what the mystery of the Church is. The Church isn’t a human organization, but the theanthropic Body of Christ. It’s the union of God and humankind in the person of Christ. In the holy icon of the Dormition, we see that, at the center, the Church has Christ and his Mother, Our Lady, and the Apostles around them, the Bishops and the Angels. Then it’s ...
The Fathers make quietude the first step towards repentance. It’s living free from concerns. It’s removal from the things which cause us to fall and be defeated, in particular for those of weak character, but also on the part of him who ‘prowls around like a roaring lion looking for someone to devour’ (2 Peter 5, 8). Through quietude, those engaged in the struggle are removed from vain and pointless occupations and thus, if they wish, they’re allowed to turn their thoughts and exertions to God. Enlightened by divine grace, they discover their real self, which is a necessary duty. Elder Iosif Vatopaidinos
Μέσα από τα καθημερινά προβλήματα της ζωής, κάποτε απλά και κάποτε συγκλονιστικά, ξεπροβάλλουν οι γιορτές της Εκκλησίας. Οι Δεσποτικές (για το Δεσπότη Χριστό, τον Κύριο) και οι Θεομητορικές (για τη Μητέρα του Θεού), ασφαλώς, έχουν μιαν άλλη βαρύτητα. Στο βάθος μας δείχνουν πώς πρέπει να ζήσουμε για να έχει η ζωή μας χαρά και ομορφιά. Στις Δεσποτικές γιορτές η σπουδαιότερη είναι το Πάσχα και στις Θεομητορικές η Κοίμηση-Μετάσταση. Και στις δύο τονίζεται το τέλος της ζωής Τους, που στην πραγματικότητα είναι συνέχεια ένδοξη και λαμπρή. Προηγείται, βέβαια, η περίοδος του πόνου, της δοκιμασίας, του θανάτου. Η ζωή της Παναγίας υπήρξε απλή, ταπεινή, αθόρυβη. Στη φαινομενική ανυπαρξία Της κρυβόταν η Ζωή του κόσμου. Στη σιωπή Της κυοφορείται ο Λόγος. Όλα τα μεγάλα γίνονται χωρίς ...
α) Οι πληροφορίες των ιερών ευαγγελιστών για την Παναγία δεν είναι πολλές. Τις περισσότερες από αυτές διασώζει ο ευαγγελιστής Λουκάς....
Ένα από τα μεγάλα μυστήρια της Καινής Διαθήκης αλλά και της πνευματικής ζωής, είναι το μυστήριο του Σταυρού.Ο Σταυρός του...
Η μετάνοια έχει ονομαστεί από τους Πατέρες της εκκλησίας «δεύτερο βάπτισμα» ή «ανανέωση του βαπτίσματος». Με το πρώτο βάπτισμα, αρχίζουμε...
Υπεραγία Θεοτόκος. (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) : Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρμόσυνα! Αυτή η αγάπη όμως συνεπάγεται θλίψη· κι όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι κι η θλίψη. Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με τον λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη χάρη, αλλά κι Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη της απέραντη σαν τον ωκεανό κι οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Κι αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, ...
Τα δάκρυα είναι η τροφή της ψυχής. Όπως όταν το σώμα τρέφεται με καλή τροφή ζωογονείται, έτσι και η...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...
Για την όντως ζωή εξεδήμησε σήμερα, Σάββατο 14 Αυγούστου 2021, ο αοίδιμος Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης, σε ηλικία μόλις 66 ετών. Ο...