Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια από κείνη την αποφράδα μέρα, 20 Ιουλίου 1974, που ο Αττίλας εισέβαλλε στο όμορφο νησί μας να το κουρσέψει, το νησί της Αφροδίτης με τις χρυσοπόρφυρες θάλασσες, τις όμορφες ακρογιαλιές και τον καταγάλανο ουρανό μας. «Δεν θα ξεχάσουν ποτέ τα μάτια μου όσο ζώ», μονολογούσε η κυρά Βασιλική με δάκρυα στα μάτια, τον ματωμένο ουρανό που γέμισε σιδερένια μαύρα πουλιά και την θάλασσα που την έπνιξαν τεράστια κύματα θανάτου, ζώνοντας απειλητικά τον ορίζοντά μας. Έντρομοι άνθρωποι που έτρεχαν να περισώσουν ό,τι τους είχε απομείνει. Πόνος και θλίψη ζωγραφισμένη στα βλέμματά τους, προσπαθώντας να σώσουν την ζωή τους ή ό,τι τους είχε απομείνει από αυτή στις στάχτες του πολέμου. Δεν θα ξεχάσει τη μέρα που φίλησε το γιό ...





















