Ήταν μια πολύ όμορφη και ιερή συνήθεια. Τη θυμόμαστε οι μεγαλύτεροι στην ηλικία. Στα μικρά, φτωχικά και πανέμορφα χωριά μας, αλλά και σε μεγαλύτερα, όπως και στις κωμοπόλεις και πόλεις, μάς συγκέντρωναν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μας και με τη δική τους συνοδεία και επιτήρηση πηγαίναμε στην εκκλησία την Κυριακή. Και μάς όριζαν, εκ περιτροπής, να απαγγέλλομε το «Πιστεύω» (το «Σύμβολον της Πίστεως») και το «Πάτερ ημών» (την Κυριακή Προσευχή). Κάποιοι, μάλιστα, από μάς έπρεπε να βοηθάμε στο ιερό βήμα τον ιερέα. Ακόμη, μου μένει στη μνήμη ζωηρή η άγια συνήθεια στο χωριό μου, την Κυριακή του Πάσχα, μετά τον Κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου και πριν αναγγείλει ο ιερέας τον «Καλόν Λόγον», όπως τον λέγαμε, δηλαδή «Την Ανάστασίν σου, Χριστέ ...





















