Η ανελευθερία προσφέρεται ως η χωματερή όταν αποτυγχάνει το δύσκολο άθλημα της σχέσης, προσφέρεται ως η ψευδολύση της αμηχανίας, ως η αναβολή της αυτογνωσίας. Όλα όσα προηγήθηκαν μας φέρνουν αντιμέτωπους με καίρια και επιτακτικά ερωτήματα για τα οποία δεν έχω απαντήσεις αλλά προτιμώ να τα εκθέσω στην κοινή αγωνία και μέριμνα: Α) Τι είδους ποιμένες προετοιμάζουμε –και πώς- ώστε να είναι σε θέση να προαγάγουν αυτούς τους βαθμούς ελευθερίας; Υπάρχει κάποια υποτυπώδης μέριμνα να ‘κατασκευάσουμε’ πνευματικούς τέτοιους που θα ‘γεννούν’ μέσα από την καρδιά τους ψυχολογική και οντολογική ελευθερία, στην οποία θα καλούν τους πιστούς να μεταλάβουν; Τι φαντάζεται ο υποψήφιος κληρικός ως ποιμαντικό και εξομολογητικό έργο και ποιαν αποστολή έχει ο επίσκοπός του και ποιά οι θεολογικές και εκκλησιαστικές σχολές, ...





















