Γεώργιος Βιζυηνός (1849-1896), μια αλαφροΐσκιωτη μορφή των ελληνικών γραμμάτων. Μήπως όμως όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις τέχνες και τα γράμματα δεν είναι λίγο πολύ αλαφροΐσκιωτοι; Μόνο που ανάμεσα σ’ αυτούς κάποιοι είναι πιο αλαφροΐσκιωτοι και κάποιοι ιδιαίτερα ευαίσθητοι και πιο πονεμένοι. Όπως ο ποιητής, ο πεζογράφος, ο φιλόσοφός μας Γεώργιος Μιχαηλίδης ο Βιζυηνός (1849-1896). Τι ξεχωριστή περίπτωση αυτός ο θρακιώτης λογοτέχνης! Η δική του γραφή, τα γραψίματά του και τα έργα του μοιάζουν να είναι από τα πιο αλαφροπάτητα της ελληνικής γραμματείας. Και από την άλλη μεριά, από τα πιο βαριά (με την έννοια της λογοτεχνικής ευστοχίας). Παρ’ όλα αυτά, πέρασαν πολλά χρόνια για να πάρει ή να του δώσουν τη θέση που του αξίζει ανάμεσα στους λοιπούς ομοτέχνους του ...





















