Πεμπτουσία

Όταν ο Ιησούς έφτασε στα Ιεροσόλυμα,  θέλησε να πάει στο Ναό του Σολομώντα, το μεγάλο θρησκευτικό κέντρο των Ισραηλιτών, για να προσευχηθεί. Στην είσοδο του Ναού και στην αυλή του είχαν στήσει τα τραπέζια τους έμποροι που πουλούσαν περιστέρια και πρόβατα για τις θυσίες και αργυραμοιβοί, δηλαδή χρηματιστές που αντάλλαζαν νομίσματα. Ο Ιησούς οργίστηκε όταν αντίκρισε αυτή την αθλιότητα. Αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών και φώναξε: «Μετατρέψατε τον οίκο του Θεού από τόπο προσευχής σε άντρο ληστών!». Αφού εκδίωξε τους εμπόρους από τον Ναό, ο Ιησούς στράφηκε προς τον κόσμο που τον ακολουθούσε. Του έφερναν αρρώστους, τυφλούς και κουτσούς κι αυτός τους θεράπευε. Και οι αρχιερείς και οι γραμματείς ακόμα πιο πολύ εξοργίζονταν μαζί του. Την άλλη μέρα ο Ιησούς, καθώς περπατούσε ...

Άρκοντες αφιγκράστε μου της Δέσποινας τον θρήνον που κλαίει τον μονογενήν εις τον σταυρόν εκείνον. Αδέ μαντάτον σκοτεινόν τζιαι μέρα λυπημένη που ήρτεν σήμερον σε μεν την πολλοπικραμένην. Αδέ χαράν που δκιάβασα τζι' εγέννησα τον ήλιον τον φόον που επέρασα στης γέννησης τον σπήλιον για τον Ηρώδην τον πικρόν μεν χάσει το βασίλειον. Γρυσόν δεντρόν εβλάστησεν ο εύσπλαχνος υιός μου τζ' έβκαλεν κλώνους δώδεκα για σιεπασμόν του κόσμου. Τωρά οι κλώνοι κόπηκαν τα φύλλα μαραθήκαν τζι' η βρύση εσταμάτησεν, όλα εξερανθήκαν. Ιούδας τον επρόδωσεν αργύρια τριάντα τζι' ενόμισεν ο μιαρός πως θα τα έσιει πάντα. Τζι' ο κωμοδρόμος άνομος απού να δκιακονήσει μήτε ψουμίν να 'βρει να φα, με ρούχον να φορήσει. Είπαν του κόψε τέσσερα, τζιαι τζιείνος κόφκει πέντε νήεν κοπούν τα γρόνια του να μείνουν μέρες πέντε. Πέντε καρ(φ)κιά εβάλασιν επάνω στον υιόν μου τζι' εκάμαν ...

«Ἀργῶς καὶ μετὰ μέλους» Η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι μια κοινωνία γρήγορων και συνεχών αλλαγών. Από τη στιγμή που παρήλθε η εποχή της παραδοσιακής κοινωνίας, αυτές είναι τόσες και τέτοιου είδους (στις δομές, στις συνθήκες κ.α.), που δύσκολα μπορούμε να εντοπίσουμε κοινά στοιχεία στη σημερινή πραγματικότητα με τα τέλη, ας πούμε, του 19ου αιώνα, ο οποίος χρονικά δεν απέχει και τόσο πολύ. Ένα χαρακτηριστικό που νιώθουμε και εκφράζουμε όλοι, ειδικοί και μη, είναι η αλλαγή στη ροή της καθημερινότητας. Όλα τρέχουν με ταχύτητες ιλιγγιώδεις και δημιουργούν διαρκώς μια αίσθηση βιασύνης. Πολλές φορές αυτό είναι κάτι παραπάνω από μια αίσθηση. Είναι η πραγματικότητα. Δεν προλαβαίνουμε να καταλάβουμε, να πράξουμε, να ζήσουμε. Αυτό έχει οδηγήσει αρκετούς να διατυπώνουν την άποψη πως και όσα ...

Πώς είναι τύπος του Χριστού ο Ιωσήφ; 1.Ήταν αγαπητός  γιός ο Ιωσήφ, το πιο αγαπημένο παιδί του Ιακώβ. Αυτόν αγαπούσε περισσότερο από όλα τα παιδιά του, γιατί του άξιζε. Και σ’ αυτόν είχε χαρίσει μοναδική στολή, λαμπρό χιτώνα. «Ιακώβ δε ηγάπα τον Ιωσήφ παρά πάντας τους υιούς αυτού… Εποίησε δε αυτώ χιτώνα ποικίλον» (Γεν. 37,3). Αγαπητός Υιός και ο Χριστός. Ο Αγαπητός Υιός του ουρανίου Πατρός. Γι’ αυτόν ακούστηκε η φωνή του ουρανίου Πατρός στη Βάπτιση και τη Μεταμόρφωση: «Ούτος έστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδό­κησα» (Ματθ. 3,17. 17,5). Και είχε και ο Χριστός, ως Υιός μονογενής του Πατρός, μοναδική στολή από τον Πατέρα. Είναι η στολή της θεότητος. Ο Χριστός είναι ο μονογενής Υιός και Λόγος του ...

Ο Θεός μας αξίωσε και περάσαμε την περίοδο της νηστείας, όπως κι αν νηστέψαμε ο καθένας, και  μπαίνομε πια στη Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτή η Εβδομάδα λέγεται Μεγάλη, όχι γιατί τάχα οι ώρες και οι ημέρες τώρα είναι μεγαλύτερες και περισσότερες, μα γιατί σ’ αυτήν εορτάζουμε τα μεγάλα και θαυμαστά που έγιναν για τη σωτηρία μας. Όλα τα γεγονότα της θείας οικονομίας είναι τόσο μεγάλα, που δεν τα χωράει ο λογισμός μας, μα αυτά που έγιναν αυτές τις ημέρες είναι το δίχως άλλο τα μεγαλύτερα. Κι όχι μόνο έγιναν μια φορά, αλλά και γίνονται, κάθε που η Εκκλησία, τα εορτάζει, γιατί αυτό ακριβώς είναι οι εορτές της Εκκλησίας, όχι ιστορικές αναμνήσεις των όσων έγιναν, αλλά μυσταγωγικές επαναλήψεις των γεγονότων της θείας ...

Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 6 Απριλίου 1818 Ο Άγιος ήταν μοναχός στην Ι. Μ. Διονυσίου Αγίου Όρους. Με προτροπή του ηγουμένου πήγε στην Κωνσταντινούπολη, συνοδεύοντας δυο μοναχούς, Βονιφάτιο και Ευδόκιμο, για να ομολογήσουν Χριστό και να μαρτυρήσουν. Δυστυχώς όμως οι δύο υποψήφιοι ομολογητές και μάρτυρες δείλιασαν μπροστά στα βασανιστήρια και αρνήθηκαν τον Χριστό, κατήγγειλαν μάλιστα τον Γεννάδιο ως αιτία της πορείας τους προς το μαρτύριο. Έτσι οι Τούρκοι συνέλαβαν τον Άγιο, τον έκλεισαν στη φυλακή και τον βασάνισαν σκληρά ν’ αρνηθεί τον Χριστό. Επειδή ο Άγιος έμεινε σταθερός στην πίστη του Χριστού, καταδικάστηκε στον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο. Έτσι ο Άγιος από συνοδίτης μαρτύρων και μάρτυρας στην προαίρεση, μαρτύρησε αντί εκείνων.

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, σε ομιλία του την Κυριακή των Βαΐων του 2006, μιλά για την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και για την ταπείνωση - με αφορμή το γαϊδουράκι - που πρέπει να χαρακτηρίζει τη ζωή μας ολόκληρη και όχι μόνο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Έτσι θα συνανυψωθούμε μαζί με τον Χριστό στην "Άνω Ιερουσαλήμ", τη Βασιλεία των Ουρανών.   %audio%

Όταν αποκόπτεται η ύπαρξη από την πνευματική της διάσταση και της δυνατότητας να ζήσει σε κοινωνία με το θεϊκό στοιχείο ο θάνατος θεάται, μερικές φορές, ως η βίαιη αντιπαράθεση του φυσικού και του εγκόσμιου. Ο θάνατος δεν αποτελεί φυσική διαδικασία με δυνατότητα διάνοιξης στην αιώνια ζωή αλλά διακοπή της καλής ζωής88. ‘Όταν η τελευταία αξιολογείται σύμφωνα με την ικανότητα παραγωγής έργου και υλικών απολαβών, αξιοπρεπής είναι ο υγιής και δυνατός άνθρωπος. Σε αντίθετη περίπτωση ο ασθενής μπορεί να αναζητήσει την επίσπευση του θανάτου. Ακόμη και ο θάνατός του όμως διαχωρίζεται σε καλό ή κακό. Προσδιορίζεται από την εξωτερική του μορφή89. Η ευκολία ή δυσκολία με την οποία επέρχεται και όχι από την εσωτερική κατάσταση με την οποία δύναται να τον αντιμετωπίσει ...

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή περιγράφεται η αποκαλούμενη θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Από όλη τη διήγηση γίνεται σαφές ότι η είσοδος του Ιησού στην αγία πόλη είναι θριαμβευ­τική για την Εκκλησία. Μόνον με την πίστη και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος η είσοδος του καταδιωκόμενου από τους άρχοντες του Ισραήλ προφήτου αποβαίνει θριαμβευτική μετάβαση του Μεσσία  στη δόξα του. Πηγή:http://www.armsite.com/ Η διήγηση δίδει την εντύπωση αποσπάσματος ημερολογίου κινήσεως του Ιησού και των περί αυτόν. Η «επαύριον» είναι η 10η  Νισάν, δηλ. η Δευτέρα. Η είδηση της ελεύσεως του Ιησού στα Ιεροσόλυμα διεγείρει τα πνεύματα, ιδιαίτερα μεταξύ των επαρχιωτών —κυρίως Γαλιλαίων— προσκυ­νητών, οι οποίοι διατηρούσαν εντονότερη την μεσσιακή ελπίδα, περισσότερο γιατί το Πάσχα με την ανάμνηση της λυτρώσεως από τη δουλεία ...

Στο πατριαρχικό ναό χοροστατεί ο Πατριάρχης σε όλες τις ακολουθίες σύμφωνα με τη τυπική τάξη της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Αναγινώσκει τον Εξάψαλμο και τα άλλα αναγνώσματα τα ανήκοντα στον Προεστώτα. Οι ψάλτες από τη θέση τους αποδίδουν «αργώς και μετά μέλους» τα ορισμένα τροπάρια. Στους αίνους των ακολουθιών του Νυμφίου ψάλλεται αργό το «Αινείτε» από τον αριστερό χορό, ενώ ο Πατριάρχης κατέρχεται του δεσποτικού θρόνου και μεταβαίνει στο δεξιό κλίτος του Πατριαρχικού ναού για να προσκυνήσει τη «Στήλη της Φραγγελώσεως» και την εικόνα του Νυμφίου Χριστού, που είναι δίπλα στη Στήλη. Ο Πατριάρχης επιστρέφει στο σολέα ευλογεί τον λαό και ανέρχεται στο θρόνο. Ο Πατριαρχικός ναός είναι το πρότυπο της τάξης και της ψαλμωδίας για τη Μεγάλη Εβδομάδα με το ...

Σε μία πολύ σημαντική συνέντευξή του στην Πεμπτουσία, ο π. Εμμανουήλ Κλάψης, καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη, μας είπε ότι η Εκκλησία προσλαμβάνει την Ιστορία και καταφάσκει σε αυτήν, αλλά ταυτόχρονα μπορεί και απαλλάσσει τον άνθρωπο από το βάρος της Ιστορίας. Αυτή την θέαση της Ιστορίας μπορεί να την βιώσει κάποιος στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Οι ακίνητες εορτές του λειτουργικού κύκλου με επίκεντρο την Γέννηση του Χριστού φανερώνουν την πρόσληψη της ιστορίας. Οι κινητές, με επίκεντρο την Ανάσταση και το Πάθος που προηγείται καταδεικνύουν την πρόσληψη της ιστορίας, την μεταμόρφωσή της και την απαλλαγή από τα βάρη της. Στις ημέρες μας η κοινωνία μας, η πατρίδα μας, η Ευρώπη, αλλά και ο ...

Η διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου ταυτίζεται με την διάγνωση του θανάτου του εγκεφαλικού στελέχους και γι’ αυτό οι κλινικοεργαστηριακές δοκιμασίες ελέγχουν ακριβώς τη λειτουργικότητα αυτού του καθοριστικής σημασίας τμήματος του Κ.Ν.Σ. Το εγκεφαλικό στέλεχος βρίσκεται μεταξύ του προσθίου εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού, στο οποίο μεταξύ άλλων έχει την έδρα του το κέντρο της αναπνοής.127 Το εγκεφαλικό στέλεχος είναι η πιο πρωτογενής δομή του εγκεφάλου, είναι η γέφυρα που συνδέει τον εγκέφαλο με τον νωτιαίο μυελό, και ελέγχει ζωτικές λειτουργίες, όπως καρδιοαναπνευστικές και αιμοδυναμικές. Στην Αγγλία όπως και στην Ελλάδα θεωρείται ως μοναδική και αναγκαία προϋπόθεση για την διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου η ύπαρξη νέκρωσης του εγκεφαλικού στελέχους.128 Το εγκεφαλικό στέλεχος αποτελείται από α) τον μέσο εγκέφαλο β) τη γέφυρα και γ) τον ...

Σήμερα, δύο μέρες πριν από την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, η Εκκλησία μας γιορτάζει την Ανάσταση του Λαζάρου, του φίλου του Κυρίου. Στη Βηθανία ζούσε ο Λάζαρος με τις αδερφές του, τη Μάρθα και τη Μαρία. Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου. Κάποτε αρρώστησε πολύ βαριά. Οι αδερφές του έστειλαν μήνυμα στον Ιησού: «Κύριε, ο αγαπημένος σου φίλος είναι άρρωστος». Όταν το έμαθε ο Ιησούς είπε: «Αυτή η αρρώστια δεν είναι για να φέρει θάνατο, αλλά για να φανεί η δύναμη του Θεού, για να φανερωθεί με αφορμή την αρρώστια η δόξα του Υιού του Θεού». Ο Ιησούς αγαπούσε τον Λάζαρο και τις αδερφές του, αλλά δεν έτρεξε κοντά τους αμέσως μόλις πληροφορήθηκε την ασθένεια. Έμεινε εκεί όπου βρισκόταν για δυο ...