Ο Χριστός μας είναι η αληθινή αγάπη, αυτή που διατηρείται αναλλοίωτη στο χρόνο, αυτή που βαστάζει τα βάρη, τις στενοχώριες, τις θλίψεις όλων μας, που του αναθέτουμε κάθε μέριμνα της ζωής μας κατά την προτροπή του λειτουργού της Εκκλησίας μας «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Αυτή η προτροπή στηρίζεται στην άλλη σωτήρια και ειρηνοποιό προστροπή του προφητάνακτος Δαβίδ «επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου και αυτός σε διαθρέψει» (Ψαλμ. 54, 23). Για να κατανοήσουμε τι σημαίνει να αφήνουμε τον εαυτό μας στο Θεό, ας δούμε το διάλογο ενός θεολόγου με ένα ζητιάνο, τον οποίο συνάντησε κουρελιασμένο και με πληγωμένα γόνατα στη αυλή μιας Εκκλησίας, όπως τον περιγράφει ο σύγχρονος Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: - «Καλό και ευτυχισμένο ...





















