Πεμπτουσία· Ορθοδοξία-Πολιτισμός-Επιστήμες

Η Παναγία η Παντοχαρά είναι ένα ξωκλήσι που ανεγέρθηκε στη Σίκινο, μία από τις τελευταίες επιθυμίες που εξέφρασε ο Οδυσσέας Ελύτης στη σύντροφό του Ιουλίτα Ηλιοπούλου όσο ο ίδιος ήταν εν ζωή. Η σκαλιστή επιγραφή έξω από τον ναό μάς πληροφορεί για όλα τα στοιχεία του: Φωτος: Βασιλική Ρούσκα «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΑΝΤΟΧΑΡΑ ΤΗΝ ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ Η ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟ ΕΡΓΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΟΣ ΛΙΛΙΑΝ ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΩΣΤΑΚΗ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2011 Ο ΧΩΡΟΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΙΚΙΝΟΥ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΝΗΣΙ». Για να φθάσει κανείς στην Παναγία την Παντοχαρά πρέπει να ακολουθήσει τη διαδρομή ...

Η Ιερά Μητρόπολις Γερμανίας διοργάνωσε ελληνοβαυαρική Ημέρα Μνήμης για τον Βασιλέα Όθωνα της Ελλάδος, με αφορμή τα 150 χρόνια από το θάνατό του. Στον ιερό ρωμαιοκαθολικό ναό, την Τεατίνερκιρχε Μονάχου βρίσκονται οι σαρκοφάγοι των μελών του βασιλικού Οίκου Βίττελσμπαχ, που από το 1180 μέχρι το 1918 βασίλευαν στη Βαυαρία. Μετά την κατάργηση της βασιλείας το 1918 ο αρχηγός του βασιλικού Οίκου φέρει πλέον τον τίτλο: „Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης Δούκας της Βαυαρίας“. Μπροστά στη σαρκοφάγο του Βασιλέα Όθωνα: ο Πρωτοπρ. Απόστολος Μαλαμούσης, ο Δούκας Φραντζ της Βαυαρίας, ο δήμαρχος της πόλης Όττομπρουν κ. Τόμας Λόντερερ και η δημοτική σύμβουλος κ. Σέεμπεκ. Κάθε χρόνο ο Δούκας της Βαυαρίας τελεί στην Τεατίνερκιρχε μνημόσυνο για όλα τα μέλη του βασιλικού Οίκου. Ο σημερινός Δούκας Φραντζ ...

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος μιλώντας για την υπερηφάνεια, εξηγεί ότι οφείλουμε με ταπείνωση να αναγνωρίζουμε ότι η ζωή και τα έργα μας ανήκουν στον Θεό, που εκ του μηδενός εδημιούργησε τον άνθρωπο, και να προσφέρουμε τα πάντα ευχαριστώντας τον Πατέρα και Δημιουργό μας για όλα.   %audio%

Διακο-Διονύσιε Φιρφιρή, με πληγώνουν τα κελαϊδώματα των αηδονιών, που τον Μάϊο λαλούνε στα φαράγγια του Αγίου Όρους του αεικελάδου, γιατί μου θυμίζουν εσένα, την καλλικέλαδο αηδόνα του Πρωτάτου, όπου το «Άξιον εστίν» σε άκουγε χρόνια τώρα να ψάλλεις δοξολογικά την Θεία Λατρεία προς τον Υπερούσιο. Οκταετή σ’ εκάλεσε η Παναγία, Την οκτάηχο να της ψάλλεις διηνεκώς, ης Ογδόης Ημέρας εραστά. Χαρμολύπη ο βίος σου, χαρμολύπη η ψαλμωδία σου, το τεριρέμ τέρμα σου, ως άρρητο ρήμα πέρα από το μνήμα. Ο θάνατος ουκέτι κυριεύει την δαφνοστολισμένη σου ψυχή. Πόνος βαθύς ερρίζωνε στα σωθικά μας, πόνος σταυροαναστάσιμος, καθώς σε αποχαιρετούσαμε. Μη μας ξεχνάς, πρύτανη των αγιορειτών ψαλτών, στις θεοπειθείς σου πρεσβείες προς τον Κύριο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ομάδα των άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών δεν υφίσταται καμμία διάκρισις η εξαίρεσις. Με αυτή την διατύπωσι συμπεριλαμβάνεται όλος ο δυτικός Χριστιανισμός εις όλας του τας εκφάνσεις, μηδέ αυτού του Παπισμού εξαιρουμένου. Απ' όλους λοιπόν αυτούς, οι οποίοι απομακρύνθηκαν ("των διεστώτων") κατά καιρούς από την Ορθόδοξο Εκκλησία, απαιτείται η αποσαφήνισις του όλου εκκλησιολογικού θέματος και ιδιαιτέρως της γενικωτέρας παρ' αυτών διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ιερωσύνης και αποστολικής διαδοχής. (Πρβλ. παρ. 6). Θεωρείται λοιπόν σαφέστατα υπό της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ότι όσοι απομακρύνθηκαν από την ορθόδοξον Πίστι και περιέπεσαν εις λανθασμένας και αιρετικάς διδασκαλίας, οφείλουν να ξεκαθαρίσουν και να αναθεωρήσουν τις αντιλήψεις τους σχετικά με αυτές, ώστε αφού αποκαταστήσουν τις πεποιθήσεις τους και επανέλθουν εις την σωστήν ...

Φύλαγα τον παραπάνω τίτλο. Και τον φύλαγα για την ημέρα εκείνη κατά την οποία ένας άγιος θα άφηνε τον επίγειο κτιστό κόσμο και θα βάδιζε στη Βασιλεία του Θεού. Εκεί όπου από την 1η Αυγούστου λειτουργεί με τους αγίους στην αγία Τράπεζα της Βασιλείας του Θεού. Και βάζω θαυμαστικό στον τίτλο γιατί όσο κι αν μας λυπεί η εκδημία του, όλα για εκείνον εξακολουθούν να είναι ανάσταση! Δυσκολεύομαι να ξεκινήσω το λόγο μου. Ο λόγος από τη φύση του δεν ανταποκρίνεται στο μέγεθος ενός πνευματικού ανδρός, εκείνο του π. Γεωργίου Στέφα. Αλλά και πάλι, σκέφτομαι πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για να εκφράσεις μερικές σκέψεις για έναν άνθρωπο, που είχα την ευλογία να τον γνωρίσω από κοντά και να τον έχω ...

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι φυσικές βαφές συνήθως είναι κατάλληλες για βαμβάκι και σπάνια για μετάξι ή μαλλί. Μία από αυτές τις εξαιρέσεις φαίνεται να είναι και ο κρόκος. Στη συνέχεια τα δείγματα ξεπλύθηκαν με χλιαρό νερό για να απομακρυνθούν τυχόν υπολείμματα της βαφής, που δεν είχαν προσροφηθεί καλά στις ίνες και μετά τα δείγματα στεγνώθηκαν σε θερμοκρασία δωματίου (εικ. 5). Η φωτογράφηση των δειγμάτων έγινε σε ηλιακό φως με κάμερα Canon D20 με φακό 7030. Εικ. 5. Δείγματα υφασμάτων βαμμένων με κρόκο: Α. μαλλί, Β. βαμβάκι και C. μετάξι. Η μελέτη σε συσκευή τεχνικής γήρανσης με πηγή φωτός Ξένον (Weatherometer Xenotest – 150) μαζί με άλλα βαμμένα δείγματα από ινδικό, ριζάρι και πορφύρα, έδειξε ότι στην πρότυπη κλίμακα αντοχών ...

Οι περισσότεροι φωτογράφοι ήδη γνωρίζουν την αιτία: είναι αδύνατο να αποτυπωθεί συγχρόνως στην ίδια φωτογραφική πλάκα κάτι πολύ φωτεινό και κάτι πολύ αμυδρό. Το σεληνιακό έδαφος και οι κάτασπρες στολές των αστροναυτών φωτίζονται έντονα από τον Ήλιο, γι’ αυτό και η φωτογραφική κάμερα που θα τα αποτυπώσει θα πρέπει να ρυθμιστεί κατάλληλα. Όπως συμβαίνει με την ίριδα του ματιού μας, η οποία συστέλλεται σε ένα έντονα φωτεινό περιβάλλον, έτσι και το διάφραγμα της φωτογραφικής μηχανής θα πρέπει να ρυθμιστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε η έκθεση του φιλμ στο φως να είναι σύντομη. Τα άστρα στον σεληνιακό ουρανό όμως είναι τόσο αμυδρά που δεν προλαβαίνουν να καταγραφούν στο φιλμ στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα. Για να αποτυπωθούν, θα έπρεπε αντίθετα το ...

Αλησμόνητα λόγια του μακαριστού Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως & Θάσου κυρού Προκοπίου Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι υπερβολές, οι ρητορείες και οι κολακείες δεν εξέφραζαν διόλου τον μακαριστό ιεράρχη. Όλα αυτά ήταν πράγματα που επεδίωκε να τα αποφεύγει. Και ενίοτε, εκεί όπου έκρινε ότι η σιωπή ήταν προτιμότερη από τα λόγια, προσέφερε στον συνομιλητή του ένα αφοπλιστικό χαμόγελο! Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να σεβαστούμε τη μνήμη του είναι τελικά η σιωπή. Άλλωστε, η γλώσσα, σε τέτοιες στιγμές, αδυνατεί να αρθρώσει λόγο! Η απρόσμενη κοίμησή του όμως μας έχει συγκλονίσει όλους, όσους νιώσαμε την πατρική του αγκάλη! Η καρδιά μας διακατέχεται από συναισθήματα υιικής αγάπης προς το πρόσωπό του, και έτσι νιώθουμε την ανάγκη, δειλά-δειλά, να συλλαβίσουμε λίγα πράγματα, φέρνοντας στο νου μας ...

(Προηγούμενη δημοσίευση: http://www.pemptousia.gr/?p=166035) Η τέχνη όμως, σε οποιαδήποτε μορφή της δεν αποτελεί μόνο το εκφραστικό μέσο της ψυχής του καλλιτέχνη, που αναζητά αναβαθμούς έκφρασής της. Ταυτόχρονα, αποτελεί το πνευματικό οπλοστάσιο μιας κοινωνίας που αναμετράται με τα αδιέξοδά της και συνακολούθως προσδοκά την υπέρβασή τους. Γι’ αυτό και ειδικά σε περιόδους κρίσεων, μετασχηματίζεται ή πρέπει να μετασχηματίζεται σε πηγή έμπνευσης των μελών της και πεδίο εύρεσης γόνιμων λύσεων για την υπέρβαση των υφιστάμενων κρίσεων. Στο βαθμό, κατά τον οποίο τα κείμενα των συγγραφέων, είτε στη μορφή του πεζού λόγου είτε στην ποιητική τους μορφή, αποκαλύπτουν η ενισχύουν πρόσφορες λύσεις για την αντιμετώπιση απλών ή σύνθετων κοινωνικών προβλημάτων, αναδεικνύονται σε θησαυροφυλάκια που φυλάττουν τον θησαυρό της γνώσης για την επίλυσή τους. Γι’ αυτό ...

Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου μέρος 91ο. Ανάγνωση απο το ομώνυμο βιβλίο του Ιερομονάχου Ισαάκ, εκδ. I.Ησυχ. Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου Μεταμορφώσεως Χαλκιδικής. Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ι.Μ. Λεμεσού. Διαβάζει η Νάταλι Αμάν.   %audio%

Πολύ συχνά έγραφε η Μελίνα ποιήματα. Ποιήματα για τη φύση, για τη θάλασσα, για το καλοκαίρι. Μπορούσε να περνάει ώρες ολόκληρες μπροστά στο γαλάζιο σημειωματάριο, καθισμένη στη βεράντα, αγναντεύοντας πού και πού τη θάλασσα, γράφοντας στίχους. Η γιαγιά της την παρακολουθούσε από το παράθυρο και πολύ τη χαιρόταν έτσι όπως την έβλεπε απορροφημένη να προσπαθεί να βρει ομοιοκαταληξίες και δύσκολες λέξεις για τα ποιήματά της. Μια μέρα όμως, η Μελίνα δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί με τίποτα. Δεν είχε καθόλου έμπνευση. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ένας τζίτζικας έσπαγε με το ρυθμικό του τραγούδι τη σιωπή του ζεστού μεσημεριού. «Παλιοτζίτζικα», μονολόγησε. «Εσύ φταις που δεν έχω έμπνευση. Ούτε ένα στίχο δεν έχω γράψει», κι έκλεισε με δύναμη το σημειωματάριο, θυμωμένη με το ...