Το χρώμα και το φως είναι αλληλένδετα στη βυζαντινή ζωγραφική διότι το ένα αναδεικνύει το άλλο. Ο τρόπος με τον οποίο ο ζωγράφος θα αξιοποιήσει τον τόνο ή την πυκνότητα του χρώματος τοποθετώντας το ένα δίπλα στο άλλο έτσι ώστε να σβήνει το ένα εκεί που αρχίζει το άλλο και το πέρασμα από το σκοτεινό στο φωτεινό να μην έχει ορατό σημείο τομής, αναδεικνύει την πηγή φωτισμού του προσώπου, του ενδύματος ή του αντικειμένου. Οι χρυσοκοντιλιές με τις αιχμηρές ακτινωτές απολήξεις τους διάχυτες προβάλλουν μέσα από τις πτυχές των ενδυμάτων που δείχνουν να αστραποβολούν το άκτιστο φως. Εικ.8: Φορητή εικόνα Μονή Σινά, Η ουρανοδρόμος κλίμακα, τέλη 12ου αι. Η κλιμακωτή αυτή μετάβαση από το σκοτεινό στο φωτεινό, από τον θερμό προπλασμό ...
