Η ζητητική δύναμη του «νου», η προθετικότητά του ,είναι που τον κάνει, σώνει και καλά να στρέφεται πος την αιτία των όντων. «Ο άνθρωπος φύσει του ειδέναι ορέγεται» ,είπε ο Αριστοτέλης ,όπου το «ορέγεται» λανθασμένα εκλαμβάνεται από μερικούς φιλολόγους ως περιστασιακός πόθος. Ο Λακάν το εννόησε αυτό καλύτερα ,και όλη η ψυχανάλυση. Ο άνθρωπος είναι ολόκληρος μια ζήτηση, μια φορά, αλλά όχι συναισθηματική, όσο «νοερή». Και έτσι ,ακόμη και όταν το λογικό βρει την λύση στο πρόβλημα που ψάχνει, ο νους ,πάντα ακόρεστος, συνεχίζει για αλλού, γιατί η φύση του είναι πάντα να ζητεί, χωρίς να σταματά πουθενά –μέχρις ότου βρει το Απόλυτο. Ο νους επίσης, στο μεγάλο ταξίδι της ζήτησης, είναι δυνατόν, αφού το λογικό εξαντλήσει την πορεία του, και ...





















