2019

Του Αλέξανδρου Ι. Δεσποτόπουλου Ο Ιωάννης Καποδίστριας (1776- 1831), διάσημος Υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας, κορυφαίος Ευρωπαίος διπλωμάτης της εποχής του και μέγας Έλλην πολιτικός, κατέχει περιφανή θέση και στην Ιστορία της Ρωσίας και στην Ιστορία της Ευρώπης και στην Ιστορία της Ελλάδος. Για τη Ρωσία, ο Καποδίστριας ήταν ο ένδοξος Υπουργός της των Εξωτερικών, που, στα σκοτεινά χρόνια της Παλινορθώσεως στην Ευρώπη, εξέφρασε με ευστροφία και αποτελεσματικότητα τις αόριστες φιλελεύθερες τάσεις του Αυτοκράτορος Αλεξάνδρου Α’, προχωρώντας συχνά και πολύ πέραν από αυτές. Ήταν ο εξαιρετικά ευφυής και καλλιεργημένος πνευματικά διπλωμάτης, που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εύνοια του Ρώσου Αυτοκράτορος, ύστερα Ιδίως από την εντυπωσιακή επιτυχία της αποστολής του στην Ελβετία (1813-1814), και ακόμη περισσότερο, ύστερα από την εξαιρετική απόδοσή του ...

Κάποτε ένας καρβουνιάρης, δηλαδή ένας άνθρωπος που έφτιαχνε κι εμπορευόταν κάρβουνα, γνωρίστηκε με έναν γναφέα, δηλαδή κάποιον που η δουλειά του ήταν να καθαρίζει και να λευκαίνει μάλλινα ρούχα. Επειδή τον συμπάθησε και νόμισε πως κάπως ταιριάζουν, του πρότεινε να συγκατοικήσουν, ώστε να πληρώνουν από κοινού το ενοίκιο και τα άλλα έξοδα του σπιτιού και να περνούν πιο οικονομικά. Ο γναφέας σκέφτηκε λίγο και του απάντησε: «Σε συμπαθώ και σε θεωρώ καλό φίλο, αλλά δεν μπορούμε να συγκατοικήσουμε, γιατί η δική μου δουλειά είναι καθαρή κι η δική σου βρώμικη. Ό,τι εγώ με κόπο θα καθαρίζω, εσύ μ΄ ένα τυχαίο σου ακούμπημα θα το λερώνεις!». Κάτι θέλει να μας πει κι αυτός ο μύθος. Στη ζωή μας συναντούμε πολλούς ανθρώπους που ...

Μετά τον τρυγητή Σεπτέμβριο έρχεται ο δέκατος μήνας του Γρηγοριανού μας ημερολογίου, ο Οκτώβριος. Κι επειδή το πιο σημαντικό δώρο του Οκτωβρίου στους γεωργούς είναι οι πολλές βροχές του, γι’ αυτό σε πολλά μέρη ονομάζεται «Βροχάρης», αλλά και μήνας της σποράς, εξ ου και τα ονόματα «Σποριάτης», «Σποριάς» και «Σπαρτός». Είναι η εποχή με τα πρωτοβρόχια και τα χρυσάνθεμα, που βαφτίστηκαν αϊδημητριάτικα και στην Κύπρο οχτωβρούδια. Είναι η εποχή που πρωτανθίζουν τα κυκλάμινα σε πλαγιές και βράχια, όπως τόσο χαρακτηριστικά τραγουδάει ο Γιάννης Ρίτσος: «Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα/ που βρήκες χρώματα κι ανθείς, που μίσχο και σαλεύεις;». Η μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, στις 26 του μήνα, έχει δώσει στον Οκτώβριο την προσωνυμία «Αι-Δημητριάτης» ή «Αι-Δημήτρης». Όπως μας αναφέρουν ...

Ως «Ελευθερία», εννοούμε (τις περισσότερες φορές), σωματική, φυλετική, φεμινιστική κ.α. και την καθιστούμε άκρως αναγκαία για την σημερινή μας Κοινωνία. Το μεγάλο πρόβλημα που γεννάται όμως, είναι ότι ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα αλλά και πνεύμα. Είτε θέλουμε, είτε δεν θέλουμε, είναι πασιφανές αυτό και αποδεικνύεται με τις διάφορες ψυχικές διαταραχές που εμφανίζονται στον κόσμο. Ελεύθερος, όπως συναντάται στα έργα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, είναι αυτός ο οποίος πράττει το αγαθό, δηλαδή ακολουθεί τον Χριστό, με ότι συνεπάγεται αυτό (Συχνή συμμετοχή στην Θεία Λατρεία, Μυστήρια, κ.α.) και δούλος είναι αυτός που επιλέγει τα πάθη, δηλαδή αποστρέφεται τον Θεό και επιλέγει να μένει μακριά Του. Και σε αυτό έχουμε παράδειγμα όπως: πηγαίνοντας Εκκλησία μόνο για το καλό ...

Η Μαίρη Πίνη, Διευθύντρια ΚΕΣΟ, Δημοσιογράφος, μιλάει στην Πεμπτουσία για το Κέντρο Στήριξης Οικογένειας (ΚΕΣΟ) της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Το Κέντρο Στήριξης Οικογένειας (ΚΕ.Σ.Ο.) ιδρύθηκε το 1999 με Απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Λειτούργησε ως Υπηρεσία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Από Το 2013 με απόφαση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και της Δ.Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος μετατράπηκε σε Εκκλησιαστικό Ίδρυμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Ι.Α.Α) Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα.

Ο Α­ρι­στο­τέ­λης έ­κα­νε ό,τι μπο­ρού­σε για να εν­θαρ­ρύ­νει την α­γά­πη του νέ­ου Α­λέ­ξαν­δρου για τον Ό­μη­ρο, για­τί η Ι­λιά­δα ή­ταν έ­να εί­δος Βί­βλου για τους Έλ­λη­νες. Ο Α­λέ­ξαν­δρος τη χα­ρα­κτή­ρι­ζε ως α­πα­ραί­τη­το εγ­χει­ρί­διο του στρα­τιώ­τη κι έ­παιρ­νε πα­ντού ό­που πή­γαι­νε έ­να α­ντίτυ­πο διορ­θω­μέ­νο και σχο­λια­σμέ­νο α­πό τον Α­ρι­στο­τέ­λη, βά­ζο­ντας το κά­τω α­πό το προ­σκέ­φα­λο του τη νύ­χτα μα­ζί με το σπα­θί του. Υ­πο­στη­ρί­ζε­ται πως ή­ξε­ρε απ’ έ­ξω το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος της και το α­να­γκαί­ο συ­μπέ­ρα­σμα εί­ναι πως θα ταύ­τι­ζε α­σφα­λώς τον ε­αυ­τό του με το κε­ντρι­κό πρό­σω­πο της Ι­λιά­δας, τον Α­χιλ­λέ­α, που η  ζω­ή του εί­χε έ­ντο­νη ο­μοιό­τη­τα με τη δι­κή του, πράγ­μα που ο παι­δα­γω­γός του Λυ­σί­μα­χος τον εί­χε κά­νει να πα­ρα­τη­ρή­σει. Η οι­κο­γέ­νεια της μη­τέ­ρας του κα­τα­γό­ταν α­πό τον Α­χιλ­λέ­α και δεν α­πο­κλεί­ε­ται η Ο­λυ­μπιά­δα να ε­πω­φε­λή­θη­κε α­πό το γεγο­νός αυ­τό για ...

Η δράση και το κήρυγμα του Πατροκοσμά μεταβάλλονται σε ένα αναμορφωτικό και εθνικό κίνημα που συγκλονίζει κυριολεκτικά τις δυτικές και βορειοδυτικές εσχατιές του ελληνισμού. Καθόλου τυχαία, εξάλλου, οι εχθροί του πολλαπλασιάζονται και διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος απ’ όλους θα τον εξουδετερώσει. Ο ίδιος προσπαθεί να αποφύγει κάθε ανοικτά επαναστατικό κήρυγμα και αναφέρεται μόνο υπαινικτικά στο «ποθούμενον» της εθνικής απελευθέρωσης: Άξιος ήτον ο Τούρκος να έχη βασίλειον;  Αλλά ο Θεός του το έδωκε δια το καλόν μας. Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον, μέσαθεν από την Κοκκίνην Μηλίαν και του το εχάρισε; Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, ...

Ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Χριστοδούλου, εφημέριος Ι.Ν. Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού, συγγραφέας μιλάει στην Πεμπτουσία για τον εθελοντισμός και τη διακονία στην ενοριακή κοινότητα.