2020

Δεν είναι εύκολο να εντοπιστεί με ακρίβεια η προέλευση του καρκίνου, καθώς πρόκειται για ένα σύνθετο φαινόμενο και μια πολυπαραγοντική νόσο. Ωστόσο, έχουν εντοπιστεί και κάποιοι παράγοντες που συσχετίζονται με την αιτιολογία και την ανάπτυξη του καρκίνου, αλλά και γι’ αυτούς ακόμη δεν είναι εύκολο να αποκαλυφθεί ο τρόπος που ενεργούν σε κάθε είδος καρκίνου. (Χανιώτης, Δημήτριος, 2004). Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), αυτοί οι καρκινογόνοι παράγοντες διακρίνονται σε α) επαγγελματικούς, β) ιατρογενείς και γ) γενικούς. (Χανιώτης, Δημήτριος, 2004, Αθανάτου 2002). Οι επαγγελματικοί με τη σειρά τους διαιρούνται σε α) φυσικούς και β) χημικούς. Στους ιατρογενείς παράγοντες ανήκουν οι α) ακτινοβολίες και β) τα οιστρογόνα. Τέλος, στους γενικούς παράγοντες ανήκουν α) οι γενετικοί, β) οι κληρονομικοί, γ) οι ...

Καθημερινά, οι περισσότεροι από ‘μας, είμαστε, όπως ισχυριζόμαστε, υποχρεωμένοι να αντιμετωπίζουμε πιεστικές ανάγκες και πολλαπλά προβλήματα. Προσπαθούμε δηλαδή να τις ικανοποιήσουμε, και να τα επιλύσουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική ουσία ή τα κίνητρα των γύρω μας! Έτσι, παρασυρόμαστε σε ένα αγχώδη και ρηχό τρόπο ζωής, που μας αναγκάζει να έχουμε, χωρίς να ξέρουμε τι πραγματικά είναι αυτό που αποκτήσαμε, και αν πράγματι μας χρειαζόταν να το αποκτήσουμε! Ζούμε τον δυτικό τρόπο ζωής. Ένα ξυπνητήρι, λοιπόν, από την καθημερινή παραζάλη μας θα είναι και τα λόγια του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου, ο οποίος, με λόγο μεστό και εντυπωσιακά ζωντανό, προσπαθεί να μας βοηθήσει να δούμε στο βάθος των πραγμάτων, των γεγονότων. Ο π. Ευάγγελος είναι ένας επιτυχημένος επιστήμων ιατρός, ...

1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών. 2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ ...

Με το άρθρο μου αυτό δεν σκοπεύω να κινδυνολογήσω ούτε να προφητεύσω και πολύ περισσότερο να απολυτοποιήσω τις διαπιστώσεις ειδικών ότι, δυστυχώς, ο τόπος μας πορεύεται προς την ολοκληρωτική κατάρρευση των αξιών. Και τούτο γιατί επεκράτησε -κατά κοινή ομολογία- ο απόλυτος ατομισμός. Εξέλειπε το πρόσωπο και ως εκ τούτου εξέλειπε η διαπροσωπική κοινωνία. Η ύπαρξη του Δημιουργού Θεού είναι έξω από τα ενδιαφέροντά μας. Συνεπώς δεν μας ενδιαφέρει και ο λόγος Του. Ο πλησίον, ο συνάνθρωπος βρίσκεται έξω από την ακτίνα των καθημερινών ενεργειών και επιθυμιών μας. Καταντήσαμε μια κοινωνία ακοινωνήτων προσώπων. Ποιος θα λυτρώση τον τόπο μας; Ποιος θα λυτρώση τον Ορθόδοξο Έλληνα; Δεν υπάρχει κανείς άλλος παρά μόνον ο αιώνιος Ευαγγελικός και Πατερικός Λόγος. Ο αιώνιος Λόγος του Θεού. Ο Μ. ...

«Θεουργὸν Αίμα φρίξον, άνθρωπε, βλέπων· άνθραξ γαρ έστι τους αναξίους φλέγων· Θεού το Σώμα και θεοί με και τρέφει· θεοί το πνεύμα, τον δε νουν τρέφει ξένως.» Κατά την βραδινή μας προσευχή, εφόσον πρόκειται την επόμενη ημέρα να μεταλάβουμε, διαβάζουμε οι χριστιανοί την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, στην οποία περιέχονται και τα παραπάνω προσευχητικά λόγια. Αν πράγματι κατανοούμε αυτά που διαβάζουμε, συνειδητοποιούμε τη μεγάλη αξία του υπερφυούς και φρικτού Μυστηρίου: Η Θεία Κοινωνία μας βοηθά στην τελείωση ή στην κατά χάριν θέωσή μας, είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που, τρώγοντάς το και πίνοντάς το, ενωνόμαστε πραγματικά με τον Θεάνθρωπο Κύριο μας(Μαρκ. 14, 22-24, Ματθ. 26, 26-28, Ιωάν. 6, 53-56, Α΄ Κορινθ. 11, 27). Η Θεία Κοινωνία είναι πραγματική και όχι συμβολική κοινωνία, είναι ...

Είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ερωτήματα στις σχέσεις γονέων και παιδιών, κάποτε και στις σχέσεις του ζευγαριού: «Γιατί δεν μ’  ακούς;». Το «ακούω» ερμηνεύεται ως «υπακούω», διότι αυτό είναι κυρίως το θέμα. Όχι απλώς να ακούμε τι μας λέει ο άλλος, ο μεγαλύτερος ή αυτός που γνωρίζει ποιο είναι το καλό μας, αλλά και να υπακούσουμε σ’   αυτόν. Αυτός που θέτει το ερώτημα, λειτουργεί ως αυθεντία. Ζητά υπακοή, διότι νιώθει πως κατέχει το σωστό. Ότι η συμβουλή του, η προσταγή του, ο δρόμος τον οποίο προτείνει στον άλλον, είναι ο σωστός. Επομένως, δεν υπάρχει περιθώριο να μην εισακουστεί, ειδάλλως κρίση επέρχεται τόσο στις σχέσεις, όσο και στην πορεία της ζωής αυτού που δεν ακούει. Πόσο απαλλαγμένοι από τον έναν εγωισμό διδαχής είμαστε, ...