(Εξόρμηση-προσκύνημα με το «ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ», Πεντηκοστή 2016) της Δήμητρας Μπεχλιβάνη-Σαββοπούλου «Γαληνού και Καλλίτσας…», δυο ονόματα στο μακρύ κατάλογο των μνημοσύνων της γιαγιάς. Ήταν οι πάπποι της. Τους φύλαγε μέσα στον καρυδένιο μπουφέ της μαζί με τα κουφέτα, τ΄ ασημένια καραμελάκια και τις σοκολατένιες ελίτσες που «κλέβαμε» όταν ψαχουλεύαμε περίεργα τους θησαυρούς της. Στο πλάι ήταν το δικό της σάβανο, φερμένο από τα Ιεροσόλυμα και η φορεσιά που είχε έτοιμη για το ξόδι της. Ένα πανηγύρι ήταν πάντα τα μνημόσυνα για τη γιαγιά. Θυμάμαι την καλύτερη χνουδωτή πετσέτα, όπου έστρωνε αποβραδίς το βρασμένο στάρι, το αναμμένο καντηλάκι και το ποτηράκι το νερό, που έρχονταν οι ψυχές να ξεδιψάσουν. Γελάγαμε μ΄ αυτό το πάθος και την ιερότητα που μιλούσε για τους κοιμηθέντες πατέρες, μητέρες, πάππους ...





















