3.2.2. Διαχείριση του πένθους Μέσα από τα παραπάνω βιώματα, το παιδί σταδιακά μαθαίνει να αντιμετωπίζει το θάνατο με πιο ομαλό και υγιή τρόπο. Ωστόσο, τη στιγμή που το παιδί βρεθεί αντιμέτωπο με το θάνατο ενός αγαπημένου του προσώπου, είτε έχει προετοιμαστεί είτε όχι για ένα τέτοιο γεγονός, βιώνει μία από τις πιο στρεσσογόνες καταστάσεις της ζωής του. Η απώλεια του σημαντικού και αγαπημένου του προσώπου, στο οποίο είναι προσκολλημένο (όπως γονέας, αδέρφια, γιαγιά/παππούς, δάσκαλος, φίλος), συνιστά για το παιδί ένα πένθος. Πένθος που δεν υστερεί, ως προς τα προβλήματα και τις ανάγκες, του πένθους ενός ενήλικα. Ωστόσο, ο παιδικός θρήνος συνήθως δεν αναγνωρίζεται. Από τη μία μεριά, οι γονείς/ενήλικες προσπαθούν να προστατέψουν τα παιδιά από την σκληρή πραγματικότητα του θανάτου και της ...





















