Πεμπτουσία

Κείμενο έβδομο Ποιήματα «Είναι η ώρα της θάλασσας, είναι της άνοιξης που ήσυχη, καθώς ο καιρός, κατεβαίνει και  φέρνει τη θάλασσα των χελιδονιών, στρωμένη με σκιερούς δρόμους αιωνόβιων δέντρων, που κατεβαίνει, καθώς ταιριάζει ο καιρός, ήσυχη εκεί που τις εικόνες έφεραν τα κύματα στα βλέμματα ανθρώπων ευσεβών, που βλέπουν πάνω από τα καθημερινά και τα εφήμερα.  Ψηφίδες  χρωμάτων εφάρμοσαν τα στρείδια στο φίλημα εκείνο που ματώνει, που στράγγισαν της θείας προσταγής την ουσία, κάθε στέρηση και κάθε αποκλεισμός μια υπομονή της ψυχής και του κορμιού τα θαύματα. Η Μονή του Αγίου Παύλου Εκεί  της θάλασσας ζευγάρια αστείρευτης πηγής θείας και ανεξάντλητης, νυχτερινής και σιωπηλής στο φως μιας φλόγας που τρεμοσβήνει και λάμπει  όχι αδιάφορα. Είναι η θάλασσα εκεί που κατάφωτα και κατηφορικά δένονται ...

Μία ερευνητική ομάδα από το Nuffield Council on Bioethics, στη Μεγάλη Βρετανία προσπάθησε να προσδιορίσει τα κριτήρια που πρέπει να πλήρη η βλάβη του νεογνού, προκειμένου ο βαθμός της αναπηρίας να υπερσκελίζει το εγγενές συμφέρον του παιδιού στη διατήρησή του στη ζωή. Τεράστια προσπάθεια καταβλήθηκε στην κατάλληλη εννοιολογική απόδοση του κατώτατου αυτού ορίου, η υπέρβαση του οποίου μετατρέπει την ηθική υποχρέωση προάσπισης της ζωής σε καθήκον παροχής παρηγορητικής φροντίδας. Έτσι, υιοθετήθηκε η έννοια της αφορητότητας (intolerability), σύμφωνα με την οποία δε θα ήταν προς το συμφέρον του παιδιού η επιμονή στην επιβολή ή συνέχιση μίας θεραπείας επιμήκυνσης της ζωής, όταν αυτή θέτει στο παιδί ένα δυσβάσταχτο φορτίο, που θα καθιστούσε τη ζωή του ανυπόφορη. Αλλά και η έννοια της αφορητότητας χαρακτηρίζεται ...

Ο Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης μιλάει για την Αγία Ορθοδοξία, την αλήθεια δηλαδή περί του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου, όπως μας την παρέδωσε αρχικά ο ενανθρωπήσας Χριστός, και στην συνέχεια οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας.   %audio%

Κι όμως, η παραπάνω διαπίστωση συνδέεται άμεσα με την έξαρση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού. Γνωρίζουμε ότι η συμμετοχή των πιστών στα μυστήρια της Εκκλησίας έχει αναγεννητικό και ανακαινιστικό χαρακτήρα. Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος «ἐφ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ προκείμενα δῶρα» αγιάζεται και χριστοποιείται ο άνθρωπος, αγιάζεται και ανακαινίζεται η κτίση. Ο άνθρωπος γίνεται κατά χάριν Χριστός και ο κόσμος «οἶκος Θεοῦ». Μέσα στο πανηγύρι της αναστάσιμης Ευχαριστίας τα πάντα ανακαινίζονται, προσλαμβάνουν το πραγματικό τους νόημα και ευρίσκουν την αυθεντική τους προοπτική. Ο άνθρωπος καθίσταται υιός της ειρήνης και ταυτόχρονα γεμίζει και αντανακλά και ο ίδιος το φως του Χριστού. Ο άνθρωπος αποθέτει τις δυνάμεις της φθοράς, της σύγκρουσης και επιθετικότητας και ενεργοποιείται στον αγώνα κατά της αμαρτίας. Αν ...

Για το μουσικό κείμενο βλέπε εδώ

Το Athens Photo Festival 2016 συνεχίζεται έως την Κυριακή 31 Ιουλίου στο Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο Οδού Πειραιώς), αποτελώντας για ακόμα μια φορά τη μεγάλη γιορτή της φωτογραφίας στην Ελλάδα. Οι εκθέσεις του φεστιβάλ αναπτύσσoνται στους δυο ορόφους του μουσείου και αρθρώνονται μέσα από αυτοτελείς ενότητες που διασταυρώνουν φωτογραφικά έργα 85 σύγχρονων δημιουργών από 26 χώρες, οπτικοακουστικό υλικό και φωτογραφικά βιβλία, ενισχύοντας τόσο τον καλλιτεχνικό όσο και τον κοινωνικό διάλογο.   Στο πλαίσιο του κεντρικού προγράμματος παρουσιάζεται η έκθεση «Τόποι Μνήμης», σε επιμέλεια Πηνελόπης Πετσίνη. Η έκρηξη ενδιαφέροντος τις τελευταίες δεκαετίες για το «τραυματικό παρελθόν», επανέφερε στη συζήτηση τη σχέση ιστορίας και μνήμης, δίνοντας έμφαση στο κοινωνικό πλαίσιο, αλλά και στη χωρική εγγραφή της μνήμης. Οι τόποι μνήμης μιας κοινωνίας περιλαμβάνουν ιστορικά κτίρια, μνημεία, ...

Εζήτησαν πρώτον την Βασιλείαν του Θεού, και όλα τα άλλα τους δόθηκαν δωρεάν (βλ. Ματθ. 6, 33). Δεν είναι απλώς στοχαστές, ρήτορες, λογοτέχνες, ποιητές. Είναι ελεύθεροι, αληθινοί, αυθεντικό· είναι ένθεοι. Κινήθηκαν αυθόρμητα. Εκφράσθηκαν ειλικρινά. Αγάπησαν την ταπείνωσι. Γέμισαν με σοφία. Ανεδείχθησαν χρυσόστομοι, θεολόγοι, ποιητές, αρχιτέκτονες του λόγου. Αναπτύχθηκαν κεκρυμμένα προτερήματά τους. Έλαμψε έσωθεν η ύπαρξί τους. Δεν έμαθαν, αλλά έπαθαν τα θεία. Τα υπέστησαν. Τους αλλοίωσαν. Τους εθέωσαν. Έγιναν αφορμή θεοφανείας, δηλαδή αληθινής ανθρωποφανείας. Φανερώνουν τι είναι και τι μπορεί να γίνη ο άνθρωπος. Η θεολογική χάρι και έμπνευσι έρχεται εξαίφνης άνωθεν, μια στιγμή που δεν περιμένεις· μια στιγμή, που για να φτάσης, πέρασες βάσανα δοκιμασιών και καταιγίδων. Τη στιγμή εκείνη της ησυχίας και διαύγειας -μετά την καταιγίδα- φαίνονται εναργώς τα ...

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ  ΚΑΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εισαγωγικά Όπως η Οικογένεια μεταφέρει πνευματικότητα στα μέλη της, με τις τελετές της, τις συγκεντρώσεις και την αφήγηση ιστοριών, έτσι και η Εκκλησία μεταφέρει τη δική της πνευματικότητα στους πιστούς που αποτελούν το πλήρωμα της Εκκλησίας με την ύπαρξη νοήματος στην εν Χριστώ ζωή, η οποία οδηγεί τα βήματά μας προς την εσχατολογική πορεία και στη θέωση, και με το πλούσιο τελετουργικό που διαθέτει∙με όλα αυτά, η Εκκλησία γίνεται ο τόπος όπου ο πιστός κοινωνεί των μυστηρίων του Θεού μέσα από την καθημερινή εμπειρία της Λατρείας. Πνευματικότητα, Θρησκευτικότητα και Επαγγελματικός Προσανατολισμός Η διαμόρφωση ενός τέτοιου υπερβατικού νοήματος που μεταγγίζεται στο πλήρωμα της Εκκλησίας, μέσα από την πίστη και την εκκλησιαστική συνείδηση, μεταμορφώνει τους πιστούς σε αποδέκτες σταθερού ζωοποιού νοήματος, που εκπορεύεται ...

Κάποτε, σε ένα χωριό πολύ μακριά από τα δικά μας τα μέρη, ζούσε ένα δωδεκάχρονο αγόρι, ο Βενιαμίν. Αυτό το αγόρι είχε χάσει σε πολύ μικρή ηλικία τους γονείς του και έμενε σ΄ ένα αγρόκτημα μαζί με τον παππού του. Παππούς κι εγγονός λοιπόν, ζούσαν αρμονικά και ήρεμα μέσα στους ήχους των αγελάδων, των πουλερικών και των άλλων ζώων της φάρμας. Τα φρόντιζαν τα ζώα αυτά και τα αγαπούσαν με όλη τους την καρδιά. Κάθε πρωί ξυπνούσαν με το λάλημα των δύο πετεινών, που συναγωνίζονταν ποιος θα φωνάξει δυνατότερα, και με τις φωνούλες από τις κότες που ανυπομονούσαν για το πρωινό τους καλαμπόκι. Πολύ τα συμπαθούσε τα κοκόρια και τις κότες ο Βενιαμίν. Ιδιαίτερη αδυναμία όμως είχε στη μαμά χήνα της ...

Βίος του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου μέρος 43ο. Ανάγνωση απο το ομώνυμο βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, εκδ. Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας. Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ι.Μ. Λεμεσού. Διαβάζει η κυρία Όλγα Κοκκίνου.   %audio%

Έτσι, την άνοιξη του 1939 μετέβη για δοκιμή και παρέμεινε για ένα μήνα στη Μονή Τιμίου Προδρόμου και δεκαπέντε ημέρες στη Μονή Κερνίτσας, πλην όμως σε λίγο ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος και κατόπιν ο Ελληνοϊταλικός, οπότε και στρατεύτηκε και υπηρέτησε στο Ελληνοαλβανικό Μέτωπο (Δεκέμβριος 1940 – Απρίλιος 1941). Τελικά, επέλεξε τη Μονή Προδρόμου και στις 23 Ιουνίου 1945, μετά από ευλογία του ηγουμένου του π. Φιλοθέου Ζερβάκου, αναχώρησε από τη Λογγοβάρδα και στις 7 Ιουλίου 1945 ήρθε στο γορτυνιακό αυτό μοναστήρι, επί ηγουμένου του Λεοντίου Δημοσιμόπουλου (1909 -1914 και 1918 – 1948 †1952). Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής, Λογγοβάρδα Η κατάσταση του μοναστηριού, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ηγουμένου Λεοντίου και των πατέρων, ήταν, εξαιτίας του πολέμου και της κατοχής, από ...

Στα βορειοδυτικά της Αθήνας και σε απόσταση 11 περίπου χιλιόμετρων από αυτήν, αναπτύχθηκε κατά τους ιστορικούς χρόνους ένας από τους σπουδαιότερους δήμους της Αττικής, οι Αχαρνές, το σημερινό Μενίδι. Σύμφωνα με την Πλάτωνος- Γιώτα για την προέλευση και την ερμηνεία του ονόματος «Αχαρναί» του αρχαίου δήμου δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι. Οι σχετικές απόψεις που έχουν διατυπωθεί μέχρι σήμερα δεν είναι αρκετά πειστικές και τις περισσότερες φορές στηρίζονται σε παρετυμολογίες και λογοπαίγνια και υποστηρίζεται ότι η λέξη προέρχεται από το «αχάρνα» ή «αχαρνός» που σημαίνει λαβράκι, επειδή η πεδιάδα των Αχαρνών είχε το σχήμα αυτού του ψαριού. Κατά το πρώτο έτος του Πελοποννησιακού πόλεμου, ο βασιλιάς της Σπάρτης Αρχίδαμος, γιος του Ζευξιδάδου, κατέστρεψε σχεδόν τελείως τις Αχαρνές. Τότε κάποιος κωμικός ...

Το έτος 1336 -κατά το οποίο παραδίδεται ο περισπούδαστος κώδικας 2458 της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος- αποτελεί αναμφίβολα ορόσημο σημαντικότατο για την γνώση και ακολουθία των υπερχιλίων μελουργών της ψαλτικής τέχνης. Ο κώδικας τούτος, που εγκαινιάζει την επωνυμία στην τέχνη, μνημονεύει τους κυριότερους μελουργούς της εποχής που εκπροσωπεί (ΙΔ΄ αι.). Απ' αυτούς ξεχώρισαν σαφώς με ευρύτατη ανθολόγηση της μελουργικής της δραστηριότητας στη χειρόγραφη παράδοση της Ψαλτικής, "η περίφημη τριανδρία" του πρώτου μισού του ΙΔ΄ αιώνος, όπως εύστοχα χαρακτηρίσθηκαν, με πρεσβύτερο τον Νικηφόρο Ηθικό και νεώτερους τον Γλυκύ Ιωάννη και "τους διαδόχους αυτού και φοιτητάς" Ξένο Κορώνη και τον "χαριτώνυμο" Ιωάννη Κουκουζέλη. Οι βυζαντινοί δημιουργοί Οι Βυζαντινοί μελουργοί Ιωάννης Δαμασκηνός και Ιωάννης ο Κουκουζέλης και οι μεταβυζαντινοι Μπαλάσιος ιερέας και Γερμανός επίσκοπος Νέων ...