Το ύφος του είναι ιδιότυπο, απλοϊκό και αφελές. Ελληνικότατο και κοσμοπολίτικο, ίσως «ένα ύφος ανατολίτη παραμυθά», που κρύβει μεγάλα βιώματα και ικανή γνώση. Υπερέχει ο παρατακτικός λόγος, με ρυθμό που θυμίζει λαϊκές αφηγήσεις, παραμύθια και αινίγματα. Οι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες των έργων του παρουσιάζονται στατικοί, στην ακμή της ζωής τους, με διαμορφωμένη την προσωπικότητά τους, έχοντας χαράξει πορεία, από την οποία δεν παρεκκλίνουν. Ο Κόντογλου από πολλούς έχει αντιμετωπισθεί λιγότερο ως πεζογράφος και λογοτέχνης και πιο πολύ ως «πνευματικός καθοδηγητής, ομολογητής πίστεως, ιδεολογικός ταγός, αρχηγός της ελληνορθόδοξης παράταξης», είναι ακόλουθος της πονεμένης ρωμιοσύνης, και της καθ’ ημάς Ανατολής. Εντούτοις το σύνολο του έργου του δηλώνει έναν βαθειά έλληνα στοχαστή και σπάνιο διανοούμενο. Ο Κόντογλου έχει επίσης ταυτιστεί με την εκκλησιαστική ζωγραφική γεγονός ...




















