Βυζαντινή περίοδος Η Λήμνος κατά τη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο αποτελούσε μαζί με τη χερσόνησο της Χαλκιδικής και την ευρύτερη περιφέρεια των εκβολών του Στρυμόνα μία από τίς περιοχές που συγκέντρωναν το μεγαλύτερο αριθμό των μετοχίων αγιορείτικων μονών. Ως το μεγαλύτερο νησί του Bόρειου Aιγαίου, που απέχει από τη χερσόνησο του Άθω μόλις 57 χιλιόμετρα, με ανεπτυγμένη γεωργία και κτηνοτροφία, ήδη από τους βυζαντινούς χρόνους συνδέθηκε στενά με τον Άθω. Aγιορειτικά μετόχια μνημονεύονται εκεί από τον 10ο αιώνα. Η μεταβυζαντινή εκκλησία της Παναγίας - Ζωοδόχου Πηγής στο αγιοπαυλίτικο μετόχι (κοινοτικό αγρόκτημα «Μητρόπολη»), κτισμένη στα ερείπια βυζαντινού ναού. Από νωρίς αγιορείτες άγιοι συνδέθηκαν με το νησί, όπως ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, που από την Λήμνο αντίκρυσε πρώτη φορά τον Άθω και ...





















