Ο όσιος Ιάκωβος (1920-1991). (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Έκρυβε μέσα του μιαν αγωνιστικότητα χωρίς μέτρο, που έσπαζε βράχους και λύγιζε σίδερα. Γι’ αυτό και δεν τον καταλάβαιναν οι συνάνθρωποί του, κληρικοί, ψαλτάδες, απλοί πιστοί· γιατί αγωνιζότανε πολύ πάνω από τα μέτρα. Το άλμα του είχε μεγάλο ύψος, το κοντάρι του ήταν από ισχυρή θέληση και θεία δύναμη, τον σήκωνε αφάνταστα ψηλά. Οι άνθρωποι τον χάνανε από τα μάτια τους! Γι’ αυτό και πολλοί δεν μπορούσανε να τον ανεχτούνε! Μ’ ευκολία δεχόσανε μόνο τις ευεργεσίες του. Ό,τι κακό να συνέβαινε, ξεχνούσανε τον παπά και τρέχανε στον «πάτερ-Γιάκωβο» . Να τους διαβάσει Ευχές, να προσευχηθεί γι’ αυτούς. Άλλωστε ο παπα-Θοδόσης είχε γεράσει, είχε πάρκινσον κι άλλα βάσανα. Τόσο δεν μπορούσε, που μια φορά πριν γίνει παπάς ο ...





















