Πεμπτουσία

Αναφορές στους Νομπελίστες Ντέσμου Τούτου και Νέλσων Μαντέλα (αφιέρωμα στη κοίμηση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ντέσμου Τούτου) Του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε και Αγκόλας Σεραφείμ Κυκκώτη (κείμενο από το προσωπικό μου Ημερολόγιο) Ως Αντιπρόεδρος του Παναφρικανικού Συμβουλίου των Εκκλησιών, εκ μέρους του Αλεξανδρινού Προκαθημένου μας κ.κ. Θεοδώρου Β’, βρίσκομαι στη Nairobi για να τιμήσουμε τον γνωστό Νομπελίστα Ειρήνης Αγγλικανό Αρχιεπίσκοπο Ντέσμον Τούτου. Όλοι γνωρίζουμε τη μεγάλη του προσφορά εις την υπόθεση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι ιδιαίτερα τους αγώνες του κατά των φυλετικών διακρίσεων που ίσχυαν μέχρι το 1994 στη Νότιο Αφρική. Ο Ντέσμου Τούτου υπήρξε Πρόεδρος του Παναφρικανικού Συμβουλίου των Εκκλησιών, όπου μαζί με τον Αφρικανό θεολόγο Josse Chibeka από την Αγκόλα, ως Γενικό Γραμματέα, και τα υπόλοιπα μέλη της Εκτελεστικής και Κεντρικής Επιτροπής, ...

Σήμερα, 25 Δεκεμβρίου, γιορτάζουμε τη μεγαλύτερη εορτή της Χριστιανοσύνης, τα Χριστούγεννα. Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ένα περιφρονημένο σπήλαιο, στην άκρη της Βηθλεέμ, έμενε βυθισμένο στο σκοτάδι. Σκοτάδι βαθύ σαν τον φόβο, σκοτάδι πηχτό σαν την απελπισία. Σκοτάδι, όμως, που τελικά υποκλίθηκε στον νεογέννητο Θεάνθρωπο. Γιορτάζουμε δηλαδή το ιστορικό εκείνο γεγονός, που ο Θεός έγινε άνθρωπος. Έτσι λοιπόν, οι μαθητές του βυζαντινού χορού του Μουσικού Σχολείου Σπάρτης, υπό την διεύθυνση του μουσικολόγου και καθηγητή βυζαντινής μουσικής κ. Άγγελου Μπέντη, ένωσαν τις φωνές τους και μας παρουσιάζουν παρακάτω, ύμνους των Χριστουγέννων. Με την πρωτοβουλία τους αυτή, οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Σπάρτης, παρουσιάζουν το αποτέλεσμα της μελέτης τους, εκτός των άλλων και στον τομέα της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, ευχόμενοι σε όλους «χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα».

Γέννηση του Κυρίου Ι. Μ. Διονυσίου (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Μεγάλου Aθανασίου, Ομιλία στη Γέννηση του Χριστού Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=329675 Αυτός διά του οποίου δημιουργήθηκε το σύμπαν, εννέα μήνες έμεινε στην κοιλιά χωρίς να αποξενωθεί από τον πατρικό κόλπο. Ενώ βρισκόταν στη μήτρα της παρθένου, από το πλήθος των επουρανίων δυνάμεων δοξολογούνταν και προσκυνούνταν. Ενώ βρισκόταν στην κοιλιά της Παρθένου, γέμιζε τον ουρανό και τη γη, αυτός που κρατά τον ουρανό και τη γη όχι με τη δύναμή του, αλλά μ’ ένα νεύμα του. Αυτός ήταν μέσα στη μήτρα σαν άνθρωπος, ενεργούσε όμως ως Θεός. Δεν βρισκόταν μόνον μέσα στη μήτρα της Παρθένου αυτός που γεννήθηκε από παρθένο, αλλά εξουσίαζε και κυβερνούσε τα πάντα ως Θεός σύμφωνα με την επίκληση του ονόματος «Εμμανουήλ», «Ο Θεός είναι ...

Μουσική σύνθεση – Σύλληψη  Φένια Παπαδόδημα Παραστάσεις Από Σάββατο 8  Ιανουαρίου Σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ ο κόσμος έχει ανάγκη από ‘‘αλαφροΐσκιωτους‘‘ σαν τον   Παπαδιαμάντη και τους ήρωες των διηγημάτων του.  Εκείνους που κυνηγούν αστέρια φλεγόμενα πάνω στα κύματα και που ακούν τους  βράχους να τραγουδούν. Η Φλανδρώ, η γυναίκα – βράχος, είναι ένας αρχαίος θρύλος. Μια γυναίκα που στοίχειωσε αγναντεύοντας το ανοιχτό πέλαγος, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει. Τα πικρά της δάκρυα έγιναν θύελλα και χωρίς να το θέλει, έπνιξε τον αγαπημένο της. Καταράστηκε την θάλασσα αλλά και τον εαυτό της. Παρακάλεσε τους αρχαίους θεούς να την κάνουν βράχο. Να μείνει για πάντα εκεί. Στυλωμένη στο βάσανο της. Ν’ αγναντεύει το πέλαγος. Μόνο όταν μία ευσεβής Σκιαθώτισσα έχτισε στο απόκρημνο αυτό σημείο το ...

Ο Χριστός είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, το δώρο του ανθρώπου στον Θεό, αλλά και το τέλειο δώρο του κάθε ανθρώπου στον πλησίον του. Στον Παράδεισο ο Θεός πρόβαλλε τον Εαυτό Του στον άνθρωπο ως υπόδειγμα προς μίμηση και ο Πρωτόπλαστος τρεφόταν με τη θεωρία αυτήν. Ωστόσο, με την πτώση ο άνθρωπος έχασε την άμεση θεωρία του Προσώπου του Θεού. «Εκρύβη από προσώπου Κυρίου του Θεού» και καταλήφθηκε από τον φόβο ότι, εάν έβλεπε τον Δημιουργό του, θα πέθαινε. Στο βιβλίο των Κριτών αναφέρεται ότι ο Μανωέ είπε στη γυναίκα του: «Θανάτω αποθανούμεθα, ότι Θεόν είδομεν». Όταν ο Χριστός ήλθε στη γη, προσλαμβάνοντας την ταπεινή ανθρώπινη φύση από την Παναγία Παρθένο, μπόρεσε να προσεγγίσει τον άνθρωπο χωρίς να τον ...

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)   «Αγάπα πρώτα τον Θεόν, ύστερα τους γονείς σου. Βασίλευε τα πάθη σου εφ’ όρου ζωής σου».   «Όποιος είναι ταπεινός, αυτός υψούται παρά Θεού και εν τη παρούση ζωή, διότι λαμβάνει ένοικον εις την ψυχήν του την του Θεού χάριν, διότι γίνεται υψηλότερος από τα πάθη και από τας παγίδας του διαβόλου, διότι ζη μίαν ζωήν αναπαυμένην και άπτωτον, φθάσας εις μακαρίαν ανάπαυσιν».   «Ο έχων την αγάπην ποτέ δεν πικραίνει, δεν δυσαρεστεί τον άλλον τον μικρότερον αλλά τον περιβάλλει με αγάπην ως αδελφόν. Όταν πικραίνεται ο άλλος και αναστενάζη, τους στεναγμούς του τους μεταβιβάζει εις τον Θεόν ο Άγγελός του. Ο έχων την αγάπην δεν ανέχεται άλλος εξ αιτίας του να λυπήται, να δυσαρεστηθή. Και αν τύχη ποτέ να πικράνη κανέναν σπεύδει να ζητήση ...

Μια εκπομπή πορεία στην λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας μας. Με τον Δρ. Θεολογίας Δημήτριο Χοϊλού.

Η Γέννηση του Χριστού καθορίστηκε να εορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου κατά τη διάρκεια του Δ΄ αιώνα, αντί της 6ης Ιανουαρίου, που εορταζόταν αρχικά. Αυτό έγινε δεκτό, πρώτα στα έθιμα της Εκκλησίας της Ρώμης και, λίγο αργότερα, και σε εκείνα της Κωνσταντινούπολης. Παρά την αρχική αντίδραση στους αιώνες που ακολούθησαν, όλες οι χριστιανικές κοινότητες (με εξαίρεση τους Αρμένιους) υιοθέτησαν την εορτή της 25ης Δεκεμβρίου. Η Εκκλησία της Παλαιστίνης έμεινε πιστή στην εορτή της 6ης Ιανουαρίου μέχρι την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527-565). Το σπήλαιο στη Βηθλεέμ Την ημέρα του εορτασμού της Γεννήσεως του Χριστού, όπως μας πληροφορεί η προσκυνήτρια Αιθερία (τέλος Δ΄ αιώνα), μέσα στο ναό της Βηθλεέμ μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει μία ωραιότατη τελετή, που ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή λόγω του μεγάλου αριθμού ...

Μέγας Αθανάσιος. (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Μεγάλου Aθανασίου, Ομιλία στη Γέννηση του Χριστού Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=329743 Αυτός που γεννήθηκε από την αγία Παρθένο, αυτός είναι ο Χριστός, ο Κύριός μας. Αυτόν τον Χριστό και Κύριο ο μακάριος Παύλος τον ονομάζει μέγα Θεό, όταν λέει: «Του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού». Πάλι ο Παύλος γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Φθάνω στο σημείο να εύχομαι να χωριζόμουν εγώ από τον Χριστό, αρκεί να πήγαιναν κοντά του οι ομοεθνείς αδελφοί μου. Είναι οι απόγονοι του Ισραήλ, που ο Θεός τους έκανε παιδιά του, τους φανέρωσε τη δόξα του, ανανέωσε επανειλημμένα τη διαθήκη του μ’ αυτούς, τους έδωσε τον νόμο, τη λατρεία και τις υποσχέσεις του. Είναι απόγονοι των πατριαρχών κι από αυτούς κατάγεται ως άνθρωπος ...