Πεμπτουσία· Ορθοδοξία-Πολιτισμός-Επιστήμες

Σήμερα, δεύτερη ημέρα του Νυμφίου, μας θυ­μίζει η Εκκλησία την παραβολή των δέκα παρθέ­νων. Είπε ο Χριστός στην παραβολή, ότι ο Νυμ­φίος, έρχεται «εν τω μέσω της νυκτός». Και γι’ αυτό πρέπει, όσοι θέλουν να πάνε στο γάμο Του, να ετοιμάζονται. Επειδή δεν ξέρουμε πότε θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε από εδώ, για να πάμε στο γάμο του Χριστού, γι’ αυτό πρέπει να πηγαίνουμε και να περιμένουμε έξω από την πόρτα, ώστε όταν θα έρθει, να προλάβουμε να μπούμε μαζί Του μέσα. Πώς ό άνθρωπος πηγαίνει σωστά έξω από την πόρτα του Νυμφίου; Όπως ξεκίνησαν και πήγαν οι πέντε φρόνιμες παρθένες. Από τις δέκα οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε ήταν μωρές. Οι πέντε φρόνιμες εφοδιάστηκαν καλά. Είπε η καθεμιά: «Μπορεί ...

Η καλύτερη γλώσσα της Εκκλησίας είναι η ιερή Ακολουθία. Αυτή είναι η γλώσσα, με την οποία η Εκκλησία μιλάει στον ορθόδοξο λαό. Η ιερή Ακολουθία είναι μια σύνθεση από αγιογραφικά αναγνώσματα, από ψαλτικά τροπάρια, κι από ιερατικές ευχές και δεήσεις. Ο ορθόδοξος λαός αυτή τη γλώσσα την ξέρει πολύ καλά σαν μητρική του γλώσσα και την αγαπά, σαν τον καλύτερο τρόπο προσευχής, αλλά και διδασκαλίας. Γιατί η Εκκλησία με τις ιερές ακολουθίες όχι μόνο προσεύχεται, αλλά και διδάσκει· τα καλύτερα και τα μεθοδικότερα μαθήματα θρησκευτικής και εκκλησιαστικής διδασκαλίας είναι οι ιερές Ακολουθίες. Γι’ αυτό η Εκκλησία έχει πολλές ιερές Ακολουθίες, για κάθε ώρα της ημέρας, για κάθε εποχή του εκκλησιαστικού έτους και για κάθε περίσταση του βίου των πιστών. Όλος ...

Όταν ο Ιησούς έφτασε στα Ιεροσόλυμα,  θέλησε να πάει στο Ναό του Σολομώντα, το μεγάλο θρησκευτικό κέντρο των Ισραηλιτών, για να προσευχηθεί. Στην είσοδο του Ναού και στην αυλή του είχαν στήσει τα τραπέζια τους έμποροι που πουλούσαν περιστέρια και πρόβατα για τις θυσίες και αργυραμοιβοί, δηλαδή χρηματιστές που αντάλλαζαν νομίσματα. Ο Ιησούς οργίστηκε όταν αντίκρισε αυτή την αθλιότητα. Αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών και φώναξε: «Μετατρέψατε τον οίκο του Θεού από τόπο προσευχής σε άντρο ληστών!». Αφού εκδίωξε τους εμπόρους από τον Ναό, ο Ιησούς στράφηκε προς τον κόσμο που τον ακολουθούσε. Του έφερναν αρρώστους, τυφλούς και κουτσούς κι αυτός τους θεράπευε. Και οι αρχιερείς και οι γραμματείς ακόμα πιο πολύ εξοργίζονταν μαζί του. Την άλλη μέρα ο Ιησούς, καθώς περπατούσε ...

Άρκοντες αφιγκράστε μου της Δέσποινας τον θρήνον που κλαίει τον μονογενήν εις τον σταυρόν εκείνον. Αδέ μαντάτον σκοτεινόν τζιαι μέρα λυπημένη που ήρτεν σήμερον σε μεν την πολλοπικραμένην. Αδέ χαράν που δκιάβασα τζι' εγέννησα τον ήλιον τον φόον που επέρασα στης γέννησης τον σπήλιον για τον Ηρώδην τον πικρόν μεν χάσει το βασίλειον. Γρυσόν δεντρόν εβλάστησεν ο εύσπλαχνος υιός μου τζ' έβκαλεν κλώνους δώδεκα για σιεπασμόν του κόσμου. Τωρά οι κλώνοι κόπηκαν τα φύλλα μαραθήκαν τζι' η βρύση εσταμάτησεν, όλα εξερανθήκαν. Ιούδας τον επρόδωσεν αργύρια τριάντα τζι' ενόμισεν ο μιαρός πως θα τα έσιει πάντα. Τζι' ο κωμοδρόμος άνομος απού να δκιακονήσει μήτε ψουμίν να 'βρει να φα, με ρούχον να φορήσει. Είπαν του κόψε τέσσερα, τζιαι τζιείνος κόφκει πέντε νήεν κοπούν τα γρόνια του να μείνουν μέρες πέντε. Πέντε καρ(φ)κιά εβάλασιν επάνω στον υιόν μου τζι' εκάμαν ...

«Ἀργῶς καὶ μετὰ μέλους» Η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι μια κοινωνία γρήγορων και συνεχών αλλαγών. Από τη στιγμή που παρήλθε η εποχή της παραδοσιακής κοινωνίας, αυτές είναι τόσες και τέτοιου είδους (στις δομές, στις συνθήκες κ.α.), που δύσκολα μπορούμε να εντοπίσουμε κοινά στοιχεία στη σημερινή πραγματικότητα με τα τέλη, ας πούμε, του 19ου αιώνα, ο οποίος χρονικά δεν απέχει και τόσο πολύ. Ένα χαρακτηριστικό που νιώθουμε και εκφράζουμε όλοι, ειδικοί και μη, είναι η αλλαγή στη ροή της καθημερινότητας. Όλα τρέχουν με ταχύτητες ιλιγγιώδεις και δημιουργούν διαρκώς μια αίσθηση βιασύνης. Πολλές φορές αυτό είναι κάτι παραπάνω από μια αίσθηση. Είναι η πραγματικότητα. Δεν προλαβαίνουμε να καταλάβουμε, να πράξουμε, να ζήσουμε. Αυτό έχει οδηγήσει αρκετούς να διατυπώνουν την άποψη πως και όσα ...

Πώς είναι τύπος του Χριστού ο Ιωσήφ; 1.Ήταν αγαπητός  γιός ο Ιωσήφ, το πιο αγαπημένο παιδί του Ιακώβ. Αυτόν αγαπούσε περισσότερο από όλα τα παιδιά του, γιατί του άξιζε. Και σ’ αυτόν είχε χαρίσει μοναδική στολή, λαμπρό χιτώνα. «Ιακώβ δε ηγάπα τον Ιωσήφ παρά πάντας τους υιούς αυτού… Εποίησε δε αυτώ χιτώνα ποικίλον» (Γεν. 37,3). Αγαπητός Υιός και ο Χριστός. Ο Αγαπητός Υιός του ουρανίου Πατρός. Γι’ αυτόν ακούστηκε η φωνή του ουρανίου Πατρός στη Βάπτιση και τη Μεταμόρφωση: «Ούτος έστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδό­κησα» (Ματθ. 3,17. 17,5). Και είχε και ο Χριστός, ως Υιός μονογενής του Πατρός, μοναδική στολή από τον Πατέρα. Είναι η στολή της θεότητος. Ο Χριστός είναι ο μονογενής Υιός και Λόγος του ...

Ο Θεός μας αξίωσε και περάσαμε την περίοδο της νηστείας, όπως κι αν νηστέψαμε ο καθένας, και  μπαίνομε πια στη Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτή η Εβδομάδα λέγεται Μεγάλη, όχι γιατί τάχα οι ώρες και οι ημέρες τώρα είναι μεγαλύτερες και περισσότερες, μα γιατί σ’ αυτήν εορτάζουμε τα μεγάλα και θαυμαστά που έγιναν για τη σωτηρία μας. Όλα τα γεγονότα της θείας οικονομίας είναι τόσο μεγάλα, που δεν τα χωράει ο λογισμός μας, μα αυτά που έγιναν αυτές τις ημέρες είναι το δίχως άλλο τα μεγαλύτερα. Κι όχι μόνο έγιναν μια φορά, αλλά και γίνονται, κάθε που η Εκκλησία, τα εορτάζει, γιατί αυτό ακριβώς είναι οι εορτές της Εκκλησίας, όχι ιστορικές αναμνήσεις των όσων έγιναν, αλλά μυσταγωγικές επαναλήψεις των γεγονότων της θείας ...

Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 6 Απριλίου 1818 Ο Άγιος ήταν μοναχός στην Ι. Μ. Διονυσίου Αγίου Όρους. Με προτροπή του ηγουμένου πήγε στην Κωνσταντινούπολη, συνοδεύοντας δυο μοναχούς, Βονιφάτιο και Ευδόκιμο, για να ομολογήσουν Χριστό και να μαρτυρήσουν. Δυστυχώς όμως οι δύο υποψήφιοι ομολογητές και μάρτυρες δείλιασαν μπροστά στα βασανιστήρια και αρνήθηκαν τον Χριστό, κατήγγειλαν μάλιστα τον Γεννάδιο ως αιτία της πορείας τους προς το μαρτύριο. Έτσι οι Τούρκοι συνέλαβαν τον Άγιο, τον έκλεισαν στη φυλακή και τον βασάνισαν σκληρά ν’ αρνηθεί τον Χριστό. Επειδή ο Άγιος έμεινε σταθερός στην πίστη του Χριστού, καταδικάστηκε στον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο. Έτσι ο Άγιος από συνοδίτης μαρτύρων και μάρτυρας στην προαίρεση, μαρτύρησε αντί εκείνων.

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, σε ομιλία του την Κυριακή των Βαΐων του 2006, μιλά για την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και για την ταπείνωση - με αφορμή το γαϊδουράκι - που πρέπει να χαρακτηρίζει τη ζωή μας ολόκληρη και όχι μόνο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Έτσι θα συνανυψωθούμε μαζί με τον Χριστό στην "Άνω Ιερουσαλήμ", τη Βασιλεία των Ουρανών.   %audio%

Όταν αποκόπτεται η ύπαρξη από την πνευματική της διάσταση και της δυνατότητας να ζήσει σε κοινωνία με το θεϊκό στοιχείο ο θάνατος θεάται, μερικές φορές, ως η βίαιη αντιπαράθεση του φυσικού και του εγκόσμιου. Ο θάνατος δεν αποτελεί φυσική διαδικασία με δυνατότητα διάνοιξης στην αιώνια ζωή αλλά διακοπή της καλής ζωής88. ‘Όταν η τελευταία αξιολογείται σύμφωνα με την ικανότητα παραγωγής έργου και υλικών απολαβών, αξιοπρεπής είναι ο υγιής και δυνατός άνθρωπος. Σε αντίθετη περίπτωση ο ασθενής μπορεί να αναζητήσει την επίσπευση του θανάτου. Ακόμη και ο θάνατός του όμως διαχωρίζεται σε καλό ή κακό. Προσδιορίζεται από την εξωτερική του μορφή89. Η ευκολία ή δυσκολία με την οποία επέρχεται και όχι από την εσωτερική κατάσταση με την οποία δύναται να τον αντιμετωπίσει ...