«Αποικισθέντες Κύριε, Παραδείσου το πρώτον, διά της ξύλου βρώσεως, αντεισήγαγες πάλιν, διά Σταυρού και του Πάθους, σού Σωτήρ και Θεέ μου˙ δι' ου ημάς οχύρωσον, την Νηστείαν πληρώσαι, αγνοπρεπώς, και την θείαν Έγερσιν προσκυνήσαι, το Πάσχα το σωτήριον, σε Τεκούσης πρεσβείαις» (Εξαποστειλάριον Κυριακής Τυρινής). Μετά την προκαθάρσιμη περίοδο των τριών πρώτων εβδομάδων του Ιερού Τριωδίου, κατά την οποία μας προετοίμασε η Αγία μας Εκκλησία με τους ιερούς κατανυκτικούς ύμνους και την σταδιακή αποχή από τα αρτύσιμα και πασχαλινά φαγητά, ανοιγόμεθα εις το μέγα πέλαγος της νηστείας, της σωματικής, αλλά και της πνευματικής. Εις τον κατανυκτικόν ύμνον της Τυρινής εβδομάδος, που αναγνώσαμε εις την αρχή, ο ιερός Υμνογράφος, απευθυνόμενος εις τον Κύριον και Θεόν μας λέγει: Αφού εγίναμε άποικοι του Παραδείσου (με την ...




















